“โห สัตว์ปีศาจตัวเล็กนั่นวิ่งหนีไปแล้วเหรอ”
ตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋เดินกลับมาพบเคทีกับหนานเอียนอีกครั้ง ทั้งสองก็สังเกตเห็นทันทีว่าในอ้อมแขนของเขาว่างเปล่า
ชัดเจนว่าไม่ได้ออกไปตามหามันกลับมา
“อืม วิ่งหนีไปเฉย ๆ งงตัวเอง!”
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับ
ไม่สิ จะบอกว่าหนีไปแบบไม่มีสาเหตุก็ไม่ถูก เพราะตั้งแต่แรกที่มังกรเงินคำรามใส่ ตัวของมันก็เรืองแสงสีขาวขึ้นมาแล้ว
ต่อมาแสงนั้นจางหายไป แต่ตอนที่สัตว์ปีศาจสีขาวสะบัดหลุดออกจากอ้อมแขน มันก็เรืองขึ้นมาอีกอย่างชัดเจน
จากตรงนี้พอจะมองออกได้ว่าสัตว์ปีศาจตัวเล็กสีขาวตัวนี้มีที่มาที่ไปบางอย่างซ่อนอยู่
ดังนั้นหนีไปก็ปล่อยไป น่าจะไม่มีอันตรายอะไร
เขาถือความคิดนี้ ไม่อยากคิดมาก จึงเดินตามเคทีกับหนานเอียนมุ่งหน้าไปยังเขตหอพักฝั่งสถาบันศักดิ์สิทธิ์
ระยะทางก็ยังไกลพอสมควร
ระหว่างทาง เจียงเสี่ยวไป๋เลยใช้โอกาสชื่นชมบรรยากาศและทิวทัศน์ภายในสถาบันศักดิ์สิทธิ์อยู่พักหนึ่ง
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
เมื่อมาถึงเขตหอพัก เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจขึ้นมาเล็กน้อย
อย่างแรกคือตัวหอพัก ที่เรียงรายเป็นระเบียบสวยงามทีละหลัง
อย่างที่สองคือด้านหลังหอพัก ด้านนอกคือชายหาดทองคำ ติดกับทะเลกว้างใหญ่ ทัศนียภาพสวยงามแปลกตา
แถมยังเห็นผู้คนเล่นน้ำเล่นทรายอยู่บนชายหาดอีกด้วย
ท่ามกลางความประหลาดใจ เจียงเสี่ยวไป๋หันข้างหน้าเต็มไปด้วยความอัศจรรย์ เอียงคอมองเคทีกับหนานเอียนแล้วถาม “เมื่อวานสองคนไปเล่นกันหรือเปล่า”
“อืม ไปเดินเล่นรอบหนึ่ง!”