เฮ้ย แกเหี้ย!
ชายวัยกลางคนเมื่อได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ ก็ประท้วงหยาบคายออกมาเป็นครั้งแรก
จิตใจที่เรียบสงบของเขา ถูกเจียงเสี่ยวไป๋บั่นทองจนพังยับจริง ๆ
สีหน้าแดงขึ้นขาวลงไปมา สุดท้ายจ้องเขม็งที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความโกรธ กล่าวว่า "คืนของมาให้เดี๋ยวนี้!"
"ก็ไม่คืน!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว
เมื่อชายวัยกลางคนได้ยินสองคำ 'ก็ไม่คืน' ของเจียงเสี่ยวไป๋ รูม่านเลือดพลุ่งขึ้น ปากเป็นเลือดพุ่งออกมาจนห้ามใจไม่ได้
เอ๊ะ?
เจียงเสี่ยวไป๋มองอยู่ห่าง ๆ รู้สึกแปลกใจเป็นอย่างยิ่ง
เขาเคยได้ยินมาว่า เมื่อโกรธถึงระดับหนึ่ง คนสามารถโกรธจนพ่นเลือดได้ แต่เขามักคิดว่าเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อ
แต่ครั้งนี้ถือว่าได้เห็นของจริงซะแล้ว
"นะ…นะ…"
ชายวัยกลางคนชี้ที่เจียงเสี่ยวไป๋ มือสั่นไม่หยุด ต่อมาเขานึกอะไรขึ้นได้ จึงเงยหน้าขึ้นตะโกนโกรธว่า "สัตว์หลอกลวง! เร็ว เร็วเอามันตบให้แหลกเลย!"
ระดับฝีมือของสัตว์หลอกลวงตัวนี้อยู่ที่ปลายของขั้นจักรพรรดิ
หากระเบิดพลังออกมา ยังสามารถเหนือกว่าปลายขั้นจักรพรรดิได้อีก ณ บัดนี้ถ้าลงมือทันที แม้แต่ผู้เชี่ยวชาวขั้นจักรพรรดิแห่งดินแดนกู่เจียก็ยากจะตื่นตัวทันในเวลาอันสั้น
แต่ภาพอันลี้ลับก็ปรากฏขึ้น
เมื่อเสียงพูดจบลง สัตว์หลอกลวงตัวนั้นกลับแม้แต่จะขยับก็ไม่มีทีท่า
ฮ่าฮ่า……
แมวเก้าหางตบอุ้งเท้าพร้อมหัวเราะออกมาอีกครั้ง
ส่วนชายวัยกลางคนถอยหลังหนึ่งก้าว สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ
"ไง เห็นไม่เข้าใจใช่ไหม?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองชายวัยกลางคนด้วยสีหน้าเรียบเฉย กล่าวว่า "มัน……ตอนนี้ฟังคำฉัน!"
พูดจบ สายตาก็เหลือบไปที่สัตว์หลอกลวงแล้วถามว่า "ฉันพูดถูกใช่ไหม?"
"ใช่ครับ!"
สัตว์หลอกลวงพยักหน้า
เมื่อคำพูดจบลง
ชายวัยกลางคนหน้าตายค้าง ผู้เชี่ยวชาวขั้นจักรพรรดิห้าคนเบื้องหลังเขาก็เป็นสีหน้าเช่นกัน