"ความอ่อนน้อมเป็นคุณธรรมของคน!"
หลู่ฟางหลินเห็นเจียงเสี่ยวไป๋พูดจาอวดดีเช่นนั้น คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย: "พวกเราทิ้งไม่ได้ สละไม่ได้!"
คำพูดของเขาตรงไปตรงมา บอกเจียงเสี่ยวไป๋ชัด ๆ ว่ากินข้าวจะตามใจปาก แต่พูดจาให้ระวังหน่อย
"โอ้ ถ้าอย่างนั้นข้าน้อยละอายจริง ๆ ท่านพูดถูกทุกอย่าง!"
เจียงเสี่ยวไป๋ผงกศีรษะพลางแสดงสีหน้าถ่อมตัวอย่างเต็มที่: "เมื่อกี้ข้าน้อยอวดดีไปจริง ๆ!"
แต่เมื่อพูดถึงตรงนี้ เขาก็หรี่ตาลง น้ำเสียงนิ่งเรียบ: "แต่ตัวข้าไม่เคยตัดสินคนจากรูปลักษณ์ อายุ หรือคุณสมบัติ!"
หลู่ฟางหลินผู้นี้ แม้ภายนอกจะดูสุภาพ แต่มีเป้าหมายพุ่งตรงชัดเจน
ในเมื่อเขาขึ้นมานั่งบนเวทีกรรมการ ความหมายจะบอกอะไรอีก?
ตอนนี้จะให้ข้าเข้าแถว?
ดูหมิ่นใครกัน?
ดังนั้นตอนท้าย เขาจึงไม่จำเป็นต้องเกรงใจอีก ตอบโต้ด้วยการพุ่งเป้าคืนบ้าง
นี่คือนิสัยของเขา ถ้าเจ้าไม่หาเรื่องข้า เราก็อยู่ดีกันไป
ถ้าเจ้าหาเรื่องข้า ทำให้ข้าไม่สบายใจ ก็ต้องขอโทษ เจ้าก็อย่าคิดว่าจะสบายเหมือนกัน!
สายตาหลายร้อยคู่ด้านล่างมองเห็นภาพนี้ ต่างมีสีหน้าประหลาดใจ
เด็กหนุ่มคนนี้ ไม่ธรรมดา!
ขณะที่หนิงเค่อโจวแสยะยิ้มมุมปาก เจียงเสี่ยวไป๋ก็ใจกล้าพอดู
ส่วนหลู่ฟางหลินในตอนนี้ขมวดคิ้ว มองเจียงเสี่ยวไป๋: "นี่เจ้าหมายความว่าไง? ว่าข้าตัดสินคนจากรูปลักษณ์?"
"ทำไม ไม่ใช่หรือ?"