“งั้นฉันไปล่ะ!”
เจียงหยางเห็นท่าทีของเจียงเกอแบบนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจ
เขารู้ดีว่าพอเจียงเกอก้าวเข้าไปในนั้น เมื่อเผชิญหน้ากับการเกลี้ยกล่อมของพ่อแม่ ก็คงไม่มีโอกาสได้ออกมาอีก
นี่คือการตัดสินใจของเจียงเกอ เขาห้ามปรามไม่ได้
แต่... เขาก็ยังช่วยในอีกทางหนึ่งได้
เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เขาก็ไม่รั้งรอต่อ รีบจากไปทันที
มองตามแผ่นหลังของเจียงหยาง เจียงเกอเก็บอาการแล้วเดินเข้าไปในลานบ้าน
พอเข้าไปข้างใน
นางยังไม่ทันเอ่ยปาก ก็มีร่างหนึ่งเดินออกมาจากในตัวอาคาร
คือเจียงเจี้ยนหัว
ตอนที่อยู่ในห้อง เขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของลูกสาว
แต่เขารู้ดีว่าลูกสาวตัวเองเป็นคนแข็งกร้าว ดังนั้นพอเจียงเกอก้าวเข้ามา เขาถึงได้เดินออกมา
“ท่านพ่อ!”
เจียงเกอเห็นเจียงเจี้ยนหัวก็เอ่ยเสียงเบา
“อื้ม!”
เจียงเจี้ยนหัวพยักหน้าเบา ๆ แล้วยิ้มพร้อมพูดว่า “เข้ามาคุยกันข้างในเถอะ!”
พูดจบก็พาเจียงเกอเข้าไปในตัวอาคาร
พอทั้งคู่นั่งในห้องรับแขก ก็มีเสียงฝีเท้าอันเร่งรีบดังขึ้น แม่ของเจียงเกอก็เดินออกมาเช่นกัน พอเห็นเจียงเกอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความดีใจ
เพราะนางไม่ได้เจอลูกสาวมานานมากแล้ว
เมื่อทั้งคู่โผเข้ากอดกัน เจียงเกอแม้จะพยายามข่มอารมณ์ไว้สุดชีวิต แต่ขอบตาก็ยังแดงเล็กน้อย
ทั้งคิดถึง ทั้งน้อยใจ
พออยู่ต่อหน้าแม่ ความรู้สึกเหล่านั้นก็อดพลุ่งพล่านขึ้นมาไม่ได้
เจียงเจี้ยนหัวที่ยืนมองอยู่เข้าใจดี จึงนั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงนั้นโดยไม่พูดอะไร