"เห่าจี พูดจาต้องรับผิดชอบด้วยนะ!"
ผู้อาวุโสที่นำอยู่มองชายวัยกลางคนคนนั้น พลางขวางอยู่ตรงหน้าเจียงเสี่ยวป๋าย พูดว่า "ถ้าไม่ใช่เพราะคนใต้บังคับบัญชาของแกหาเรื่องก่อน พวกเราก็คงไม่..."
"พอได้แล้ว!"
ชายวัยกลางคนยิ้มบาง ๆ เสียงกลับเย็นชาลงทันที "อย่าบอกนะว่าพวกเราไม่ให้หน้าสาขาพวกแก!"
พูดมาถึงตรงนี้ ชายวัยกลางคนหันมามองทางเจียงเสี่ยวป๋ายอีกครั้ง "พวกเขาสองสามคนให้อยู่ที่นี่ ส่วนคนข้างในฉันพอจะคิดไม่ยุ่งด้วย"
"ไม่งั้น... ก็อย่ามาหาว่าพวกเราไม่รักษาน้ำใจกันล่ะ!"
"แก!"
ผู้อาวุโสที่นำอยู่สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ สองมือกำแน่น ขณะนั้นเองก็มีเสียงเรียบเฉยดังขึ้น "สาขาพวกเรายอมลดละให้มาโดยตลอด แต่ที่ได้กลับมาคือการรังแกไม่รู้จบ!"
"เผ่ามารอสูรพวกแกคิดว่าพวกเราโง่หรือไง ถึงได้กลัวพวกแกจริง ๆ กัน?"
เมื่อเสียงพูดจบลง อวกาศก็สั่นไหวเป็นระลอกคลื่น
ร่างอันชราภาพปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของเจียงเสี่ยวป๋ายและพวกพ้อง
ในเวลาเดียวกัน ร่างหลายร่างก็พุ่งออกมา ยืนรายล้อมอยู่รอบ ๆ สายตาทุกคู่จ้องมองไปโดยรอบอย่างเย็นชา
ให้ความรู้สึกเหมือนสงครามใหญ่กำลังจะปะทุขึ้นในพริบตา
"ยังไงล่ะ สาขาพวกแกแน่ใจจริง ๆ หรือว่าจะต่อกรกับเผ่ามารอสูรของพวกเรา?"
ชายวัยกลางคนมองผู้อาวุโสผมขาวที่นำอยู่นั้น แววตาเย็นชาเป็นประกาย
"ต่อกรแล้วยังไง?"
ผู้อาวุโสที่นำอยู่ก้าวออกมาหนึ่งก้าว พลังอันน่าสะพรึงกลัวพลุ่งทะยานออกมาในชั่วขณะ
สีหน้าชายวัยกลางคนเปลี่ยนไป สุดท้ายก็พูดว่า "ได้ หวังว่าพวกแกจะไปได้สวยแบบนี้ตลอดไป!"
เมื่อพูดจบ ชายวัยกลางคนก็ยอมลดลงอย่างเห็นได้ชัด ถอยหลังไปหนึ่งก้าว สายตากวาดมองเจียงเสี่ยวป๋ายและพวกพ้อง "วันนี้ถือว่าพวกแกโชคดี!"