ตูม!
ในขณะที่เจียงเสี่ยวไป๋ตัดสินให้อีกฝ่ายแพ้ พลังสองสายก็ปะทะกันกระจายออกไปในตอนนั้น
จากนั้นทั้งสองคนบนเวทีก็แยกออกจากกัน แล้วทั้งคู่ก็มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสีหน้าเหวอ
แน่นอนว่าไม่ใช่แค่สองคนนั้น
ทั้งคนที่ยืนดูอยู่บนอากาศรอบด้าน คนในคณะกรรมการตัดสิน รวมถึงคนที่นั่งดูอยู่ด้านหลัง สายตาทุกคู่ล้วนตกอยู่ที่เจียงเสี่ยวไป๋
ดูแล้วต่างก็งงไปหมด
อะไรนะ?
นี่มันกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดไม่ใช่เหรอ?
ทำไมตัดสินเลยล่ะ?
คนชุดฟ้านั้นแปลกใจ คู่ต่อสู้ของเขาก็มีสีหน้าแปลกใจไม่แพ้กัน
ในฐานะกรรมการของสถาบัน ก็ต้องมีสิทธิ์สูงจริง ๆ แต่มันไม่จำเป็นต้องออกอาการกดขนาดนี้ก็ได้
แต่คนที่รู้จักเจียงเสี่ยวไป๋ดี กลับไม่มีความสงสัยใด ๆ เพราะถ้าเจียงเสี่ยวไป๋พูดแบบนี้ ก็แปลว่าเจ้าคนชุดฟ้าจะต้องชนะแน่นอน
ส่วนอีกคนหนึ่ง จะต้องแพ้แน่นอน
แต่แค่พูดแบบนั้นยังไม่พอ เพราะมีคนมองอยู่มากมาย ถ้าไม่มีคำอธิบายที่สมเหตุสมผล ก็คงพูดไม่เข้าหู
และยังจะทำให้คนที่ไม่รู้เรื่อง เกิดความสงสัยได้อีก
ว่าจะเข้าข้างหรือลำเอียงหรือเปล่า
เจ้าสถาบันอยากจะพูดอะไรบางอย่างในตอนนี้ เพราะเจียงเสี่ยวไป๋เป็นคนที่สถาบันเชิญมา
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปาก เสียงของไช่ฉีก็ดังขึ้นในตอนนั้น: “พี่เจียง การแข่งขันเพิ่งจะเริ่มต้น กำลังสนุกสุดมันส์เลย คุณตัดสินให้อีกคนแพ้ทันทีแบบนี้ มันไม่ค่อยเหมาะสมใช่ไหม?”
“ถ้าไม่มีเหตุผล ก็ยากที่จะให้ทุกคนยอมรับ!”
คำพูดง่าย ๆ ทำให้คนส่วนใหญ่ในที่นั้น มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตรขึ้นมา