"ทำได้ดีนะ!"
เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋หันไปมองซัวโล แววตาเปี่ยมด้วยคำชม
จริง ๆ ตลอดทางที่เดินมา เขาก็เริ่มเห็นภาพระดับฝีมือของซัวโลอยู่บ้างแล้ว
ฝีมือน่าจะแกร่งมาก
เพราะตั้งแต่ต้นจนจบ ผู้ชายคนนี้ยังไม่เคยสวมชุดศักดิ์สิทธิ์เลยแม้แต่ครั้งเดียว
ชัดเจนว่ายังมีไพ่ตายในมือ
ลองนึกถึงฐานะของตระกูลบัคส์ดู ก็พอจะเดาได้ว่าคนที่ส่งมาปกป้องจะธรรมดาได้อย่างไร
ถ้าใช้ให้ถูกที่ สำหรับเขาแล้วนี่คือดาบคมอีกเล่มหนึ่งเลยทีเดียว
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มพร้อมกอดรัดเอวบางของหนานเอียนเอาไว้
หนานเอียนตัวแข็งทื่อ มืองามกำแน่น แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร เดินตามไปทางซีหลัว
ระหว่างทาง
จะเห็นสัตว์คริสตัลม่วงรอบ ๆ ยังคงจ้องมองพวกเขาด้วยความหวาดผวา
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่เสียเวลาพูดเป้อะไร ยกมือวางลงบนร่างจริงของซีหลัว
"น...นายจะทำอะไร!"
ซีหลัวสัมผัสได้ถึงวิกฤตโดยสัญชาตญาณ เสียงเต็มไปด้วยความโกรธกรีดกร้อย แต่ก็แทรกสั่นเครืออยู่บ้าง
เจียงเสี่ยวไป๋ให้ความรู้สึกเลวลอยเกินกว่าจะคาดเดาได้
สัตว์คริสตัลม่วงที่ควบคุมไว้กลับหอกลับเจ้านายตัวเอง
ตอนนี้เดินเข้ามา แล้วแค่เอามือวางบนตัวเขางั้นเหรอ?
มองยังไงก็ไม่ธรรมดา
"ไง แตะต้องผู้หญิงของฉัน แล้วยังหวังมีชีวิตรอดอีกเหรอ?"
น้ำเสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ราบเรียบเย็นชา
และทันทีที่เสียงจบลง หนานเอียนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็แสดงสีหน้าปั่นป่วน ดวงตาวูบวาบด้วยความรู้สึกประหลาด ริมฝีปากขยับแล้วก็หยุด อยากพูดแต่ก็ไม่พูด