"ไม่ใช่อย่างนั้นแน่นอน!"
ชายชราจิบชาไปคำหนึ่ง แล้วมองไปที่ชิวเย่ พลางพูดเรียบ ๆ ว่า "ฆ่า!"
"ฆ่า?"
ชิวเย่สายตาเลื่อนปรากฏวูบหนึ่ง นิ่งไปครู่หนึ่งแล้วพูด "ถ้าจะฆ่า ที่นั่นคงไม่ค่อยเหมาะใช่ไหม?"
ไม่ผิด
คลื่นเสียงที่สถานที่แห่งนั้นกระแทกแรงจริง ๆ
แต่เจียงเสี่ยวไป๋กับศักดิ์สิทธิ์ไม่เหมือนกัน
ศักดิ์สิทธิ์มีภารกิจต้องไปรับให้ได้
แต่เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีภารกิจนี้ ถ้ารู้สึกว่าไม่ถูกก็เดินจากมาได้เลย
ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นั่นนาน ๆ เลย
ถึงแม้ก่อนจากมา เขาจะกำชับเป็นพิเศษว่า ห้ามเดินเพ่นพ่าน
แต่เมื่อเจอสถานการณ์คุกคามชีวิต แค่คำพูดประโยคเดียวย่อมจำกัดใครไม่ได้
เขาจึงเอ่ยขึ้นว่า "ให้ผมส่งคนไปปิดล้อมที่นั่น ให้มันไม่มีทางหนีไหม?"
"ไม่ต้อง!"
ชายชราส่ายหน้า เอามือลูบหนวดเครา แล้วดูดชาจนดังซู่ พลางพูด "ฉันคุยกับปีศาจพิทักษ์ภูเขาแล้ว กลางคืนมันจะปล่อยคลื่นเสียงเต็มกำลัง และพุ่งเป้าไปที่เขาคนเดียว!"
ชิวเย่ฟังแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปทันที
อย่างนั้นก็ดี
บางทีแค่เสียงคำเดียวก็ทำให้เจียงเสี่ยวไป๋สลบไปได้ตรงนั้น ถ้าหนักหน่อยวิญญาณแตกสลายก็เป็นได้
เพราะปีศาจพิทักษ์ภูเขาตัวนี้พิเศษสุด ๆ
ต่อให้เจียงเสี่ยวไป๋แข็งแกร่งแค่ไหน ถ้าเจอตรง ๆ ก็ต้องมีปัญหา
ในขณะที่ดวงตาเย็นชาฉายแวว เขาหันไปมองชายชราแล้วพูด "งั้นผมให้ฟางเซียนเตรียมตัว รับพลังครึ่งหน่วยนั้นดีไหม?"
"หืม?"