"ฉันทำตามที่พูดแน่!"
ระหว่างที่เจียงเสี่ยวไป๋พูด น้ำเสียงเขาชะงักลง รอยยิ้มหายไป แววตาเย็นชา ปล่อยปราณกดดันครอบคลุมทั่วทั้งสถานที่
ชั่วพริบตา บรรยากาศยิ่งตึงเครียดขึ้น
แววตาทุกคู่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว
รื้อสมาคมแพทย์? ถอดถอนฐานะแพทย์? และยังห้ามเป็นแพทย์อีก?
รุนแรงเกินไปไหม?
พวกแพทย์ที่ไม่รู้เรื่องว่าสถานการณ์ของเกาอี้เป็นยังไง สีหน้าเปลี่ยนไปตาม ๆ กัน
ส่วนพวกที่รู้รายละเอียด ตอนนี้เหงื่อเย็นไหลหยดติ๋ง ๆ
เจียงเสี่ยวไป๋มองอย่างเรียบเฉย จากสีหน้าคนพวกนี้ เขาก็ดูออกว่ามีคนที่รู้เรื่อง
ไม่งั้นคงไม่ทำหน้าตาแบบนั้น
ตอนที่เขากำลังจะถามเค้นความจริง เสียงของโหยวเหนียนก็ดังขึ้น: "ใต้เท้า พวกเกาอี้จากไปตั้งแต่วันที่สองจริง ๆ ท่านจะรื้อสมาคมแพทย์ของเราทิ้งจริง ๆ พวกเราก็ไม่กล้าหลอกท่าน!"
"เพราะความผิดฐานหลอกลวงร้ายแรงกว่า เรามีแค่ชีวิตเดียว ไม่อยากตาย!"
สิ้นเสียง โหยวเหนียนกวาดตามองรอบหนึ่ง
ทันใดนั้นมีบางคนเงียบลงไป
เจียงเสี่ยวไป๋แววตาวาบเยือก โหยวเหนียนคนนี้พูดซ่อนนัยยะ แฝงการข่มขู่ และยังดึงเขาเข้าไปใช้
แนบเนียนจริง ๆ
"เสี่ยวไป๋จื่อ จะลงมือเลยไหม!"
เสียงจิ่วเหว่ยเหมาตังขึ้น เบามาก
เมื่อกี้เจียงเสี่ยวไป๋คิดแบบนั้นจริง ๆ แต่ตอนนี้เขาไม่คิดทำแล้ว