"อาจารย์ครับ อาจารย์รู้จักเจ้าของผลงานพวกนี้หรือเปล่า?"
จีเฟิ่งซีสังเกตเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเฉิงหยวิ่น จึงรู้สึกประหลาดใจ
คนที่สามารถสร้างภาพวาดและบันทึกคำจารึกเช่นนี้ได้
นับว่าเป็นอัจฉริยะอย่างแท้จริง
และคนเช่นนี้ แม้แต่เธอก็ยังอยากพบหน้า
"รู้จัก!"
เฉิงหยวิ่นพยักหน้าเบา ๆ แล้วหยุดไปครู่หนึ่งก่อนพูดว่า "ที่จริง... เธอก็รู้จักเหมือนกัน!"
"หา?"
จีเฟิ่งซีประหลาดใจ "ฉันก็รู้จักเหรอ?"
เธอจำไม่ได้เลยว่าในความทรงจำของเธอมีใครที่มีพรสวรรค์ล้นเหลือเช่นนี้?
"ดูต่อไปเองเถอะ เดี๋ยวเธอจะได้คำตอบ!" เฉิงหยวิ่นพูดเบา ๆ
จีเฟิ่งซีเต็มไปด้วยความสงสัย ดวงตางามใสกระจ่างจับจ้องที่ม้วนภาพอีกครั้ง
เมื่อเลื่อนสายตาไป เธอมองไปที่ภาพที่สี่, ภาพที่ห้า, ภาพที่หก, ภาพที่เจ็ด แต่ละภาพล้วนสมจริงราวกับมีชีวิต
เรื่องราวระหว่างตัวอักษร ทำให้คนหลงใหล
และเมื่อสายตาของเธอตกลงบนภาพที่แปด เธอก็ตกใจเล็กน้อย
กงซินเยว่?
เพื่อนสนิทของเธอ ก็อยู่ในนี้ด้วย?
อ้าว?
จีเฟิ่งซีมองไปที่ภาพที่เก้า
ทันใดนั้น เธอก็ตะลึงอีกครั้ง ดวงตางามใสมีแต่ความไม่อยากเชื่อ
ภาพที่เก้า
นั่นคือตัวเธอเอง?
จีเฟิ่งซีขยี้ตาแล้วมองดูใหม่ เมื่อแน่ใจแล้ว ดวงตางามใสก็เต็มไปด้วยคลื่นอารมณ์
ในภาพวาด เธอเอามือปิดหน้าผาก คิ้วแฝงความเขินอาย
ราวกับว่าหน้าผากเพิ่งถูกใครดีดมา
คำจารึก
"ปีนั้น วันนั้น เพียงแวบเดียวก็ลืมเลือน เพียงแวบเดียวก็รู้จัก"
"คิดถึงทุกเช้าค่ำ มีเพียงความฝันที่ติดตาม"