เช้าตรู่
ท้องฟ้าค่อย ๆ สว่างขึ้น
อูชิงจู๋จูบเบา ๆ ที่ริมฝีปากของเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “อาจารย์เจียง พาฉันไปพบเสี่ยวอีเถอะ หลังจากได้พบเธอแล้ว ฉันก็จะกลับแล้ว!”
ในเมื่อตัดสินใจจะติดตามตำหนักน้ำแข็งไปจงโจวแล้ว
เธอจะหายตัวไปจากภูเขาชั้นในนานเกินไปไม่ได้
เพราะว่าคนจากตำหนักน้ำแข็งอาจมาได้ทุกเมื่อ
“ไปกันเถอะ!”
เจียงเสี่ยวไป๋มองดูท้องฟ้าที่ยังสลัว ๆ แล้วพาอูชิงจู๋ออกจากที่นี่ไป
เมื่อทั้งคู่มาถึงยอดเขา เจ้าแมวเก้าหางก็ตกลงบนบ่าของเขาแล้วพูดว่า “เมื่อคืนไม่ได้นอนเลยใช่ไหม!”
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินแล้ว มุมปากก็กระตุก
อูชิงจู๋เงยหน้าขึ้น มองปราดไปที่เจ้าแมวเก้าหาง
แน่นอนว่าเธอรู้จักเจ้าแมวเก้าหางดี
แต่ใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ กลับไม่ได้พูดอะไร
เมื่อมาถึงหอสูงนั้น ทั้งคู่เพิ่งก้าวเข้าไปในห้อง สายตาของอูชิงจู๋ก็ตกลงบนตัวเสี่ยวอี ในชั่วพริบตานั้น ดวงตาสีครามก็เต็มไปด้วยความทึ่ง จากนั้นก็หันไปมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “อาจารย์เจียง สายตาของอาจารย์ดีจริง ๆ เลยนะคะ!”
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วก็ได้แต่เก้อเขินต่อไป
ส่วนเสี่ยวอีได้ยินเสียงก็ลืมตาขึ้น
เมื่อลุกขึ้นมา เธอก็เห็นอูชิงจู๋ที่อยู่กับเจียงเสี่ยวไป๋
เสี่ยวอีนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่มือเล็ก ๆ จะกำผ้าห่มแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหม่า
เธอรู้ว่า
นี่อาจจะเป็นอูชิงจู๋ที่เจียงเสี่ยวไป๋เคยพูดถึงก็ได้
อูชิงจู๋อาจจะสังเกตเห็นความประหม่าของเสี่ยวอี จึงนั่งลง ดวงตาสีครามจ้องมองเสี่ยวอี “สวยจริง ๆ เลยนะ เทียบกับพี่ซูได้เลย!”