"จริงเหรอ?"
หานจื่อเจี่ยนได้ยินเจียงเสี่ยวไป๋ตอบตกลง ดวงตาเป็นประกายขึ้นมาทันที
"อืม แต่ผมต้องใช้เวลาเตรียมตัวสักหน่อย!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มเจื่อนๆ "คงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมครับ?"
ให้เขาไปตอนนี้ เขายังไม่ได้เตรียมใจเลยสักนิด
อย่างน้อยก็ต้องกลับบ้านก่อน
ถ้าเป็นไปได้ ก็อยากใช้เวลากับซูจิ่นอวี๋และคนอื่นๆ อีกสักสองสามวัน
"ไม่มีปัญหา!"
หานจื่อเจี่ยนยิ้มกว้าง "เรื่องนี้ไม่ต้องรีบร้อน การกดทับนั่น ต้องรอให้เปลวไฟนิพพานโผล่ออกมาเต็มที่ก่อน ไปตอนนี้ก็เร็วเกินไป ถึงเวลาผมจะแจ้งคุณเอง!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบาๆ
รอยยิ้มเจื่อนๆ บนใบหน้ายิ่งดูลึกซึ้ง
นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย
หานจื่อเจี่ยนตอนนี้ก็ไม่ได้พูดอะไรกับเจียงเสี่ยวไป๋อีก ตบบ่าเจียงเสี่ยวไป๋แล้วหมุนตัวเดินจากไป
ใช่ พูดมากไม่ได้
แตะๆ พอให้รู้ก็พอ
ถ้าพูดมากไป เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ยอมไป จะทำยังไง?
เจียงเสี่ยวไป๋มองแผ่นหลังของหานจื่อเจี่ยน ถอนหายใจอีกครั้ง สุดท้ายหันกลับมาที่ข้างเฉิงหยวิ่น
เฉิงหยวิ่นเห็นสีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนไป รู้ว่าคงมีเรื่องอะไร แต่ตอนนี้เธอไม่ได้ถามมาก
เมื่อถึงเวลาสี่ทุ่มครึ่งงานเลิกรา เจียงเสี่ยวไป๋ส่งจู่เหลียงและซุนเหวินหาวกับคนอื่นๆ กลับ
ตอนนั้น เขาตั้งใจจะเรียกแท็กซี่พาเฉิงหยวิ่นสามคนออกไป
แต่ตอนนั้น หานจื่อฟู่เดินเข้ามา สายตาจับจ้องที่เจียงเสี่ยวไป๋ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ดึกมากแล้ว คืนนี้พักที่โรงแรมสักคืนเถอะ พรุ่งนี้เช้าผมจะจัดรถให้ไปส่งพวกคุณกลับ!"