“กลัวงั้นเหรอ?”
ชายชราคนนั้นพอได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ ก็โกรธหน้าดำหน้าแดงทันที “ลองดูไหมล่ะ?”
“ลอง?”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม ๆ มองชายชราคนนั้น “พวกคุณลองไหวเหรอ?”
“พวกคุณแค่สำนักวิญญาณอาวุธตะวันออก ส่วนตำหนักหลบซ่อนโลกของฉันคือสี่แคว้นบวกตำหนักหลบซ่อนโลกจงโจว เธอยืนยันจะลอง?”
เขาจำได้ว่าซินเหลียนพูดไว้ชัดเจน
สำนักวิญญาณอาวุธแคว้น และสำนักวิญญาณอาวุธจงโจว ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกัน แต่จริง ๆ แล้วเป็นแค่ภาพลวงตา
ภายนอกเป็นสำนักวิญญาณอาวุธ แต่ภายในควรเป็นสำนักวิญญาณศักดิ์สิทธิ์
ฮ่ะ ๆ ถ้าสำนักวิญญาณอาวุธแคว้นเกิดเรื่องขึ้นมา สำนักวิญญาณอาวุธจงโจว ไม่… ควรเรียกว่าสำนักวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ในอดีต โอกาสที่พวกเขาจะมายุ่งคงไม่มากนัก
เพราะยังไงพวกเขาก็ไม่กล้าชนกับตำหนักหลบซ่อนโลกตรง ๆ อยู่ดี
นี่แหละคือความแตกต่าง
“โอ้ งั้นคุณคิดว่าคุณเป็นใคร?”
ชายชราหัวเราะเย็น “ไม่ใช่แค่เจ้าสำนักฝั่งตะวันออกนี่แหละ พูดออกมาฟังดูดี แต่สุดท้ายคุณก็ต้องฟังจงโจวไม่ใช่เหรอ?”
เขาพูดไม่ผิด
แคว้นก็คือแคว้น
จงโจวส่งผู้อาวุโสมา แม้แต่เจ้าตำหนักเมืองเขตก็ต้องเชื่อฟัง
ไม่ใช่เหรอ?
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มสดใส มองไปที่หยางเหิงที่เงียบอยู่ แล้วก็เงียบตามไปด้วย ไม่พูดอะไร
ตอนนี้เสียงของเซี่ยชิงเฟิงก็ดังขึ้นเอง “ถ้างั้นก็คงทำให้พวกคุณผิดหวัง เจ้าสำนักคนนี้แหละ คือเจ้าสำนักใหญ่ของตำหนักหลบซ่อนโลกของเรา!”
เสียงเรียบง่ายดังจบ สีหน้าของหยางเหิงและผู้อาวุโสทั้งสี่ก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยในตอนนี้