ไม่ควรจะเป็นแบบนี้!
เหมยตานชิงมองตราประทับกลางหว่างคิ้วของเจียงเสี่ยวไป๋ เริ่มรู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้
เจียงเสี่ยวไป๋เข้ามาจากต่างประเทศ
และยังมาจากตระกูลเจียงในต่างประเทศอีกด้วย
จะเป็นเผ่ากู่ได้ยังไงกัน?
อีกอย่าง เผ่ากู่ก็ห้ามไม่ให้ไปต่างประเทศด้วย
ในขณะที่เขากำลังสงสัย เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้น: "พักผ่อนพอหรือยัง? ฉันจะขึ้นไปแล้ว!"
เพียงแค่ประโยคเดียว เกือบทำให้เหมยตานชิงหายใจไม่ออก
หมายความว่าไง?
พูดเหมือนกับว่าเจียงเสี่ยวไป๋จงใจรอเขาอยู่ที่นี่เลย
ทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที
เขารีบพูดขึ้น: "ฉันพักผ่อนมานานแล้ว รอดูนายอยู่ต่างหาก!"
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้วขึ้น ยิ้มเล็กน้อย
เหมยตานชิงเห็นรอยยิ้มของเจียงเสี่ยวไป๋แล้ว สีหน้ายิ่งดูผิดปกติมากขึ้น
รู้สึกเหมือนถูกจับได้
แต่เขาเป็นคนที่ยอมให้ใครมาควบคุมง่าย ๆ หรือไง?
เขาไม่ใช่!
ดังนั้นเขาจึงไม่พูดอะไรอีก มองไปที่ชั้นเก้าสิบเอ็ดแล้วพุ่งขึ้นไปทันที
ถึงชั้นเก้าสิบเอ็ด
ครืน...
พลังวิญญาณในร่างกายของเขาปั่นป่วนอีกครั้ง
ใบหน้าซีดเผือดลงทันที
เขาสัมผัสได้ว่าพลังเลือดในร่างกายกำลังก่อตัวเป็นระลอกคลื่น
แต่เขาเลือกที่จะข่มไว้
อย่างไรก็ตาม ในสถานการณ์แบบนี้ ทำให้ผิวบนร่างกายของเขาปรากฏเส้นเลือดฝอยขึ้นมาเป็นเส้น ๆ
ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตามขึ้นมาอยู่ข้าง ๆ เขา ร่างกายทรุดลงอย่างเห็นได้ชัด ตราประทับกลางหว่างคิ้วเริ่มร้อนขึ้น ลวดลายบนร่างกายยิ่งเคลื่อนไหวมากขึ้น