"อ้อ ข้าจะพยายาม!"
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบกลับแค่สี่คำนี้
และสี่คำนี้ ก็เป็นการยอมอ่อนให้ครั้งใหญ่ของเขาแล้ว
หญิงวัยกลางคนนั้นยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่สุดท้ายก็จากไป
ตอนนี้คนที่เหลืออยู่ ก็คือเปากว้าน อิ่นเช่า และคนอื่น ๆ
แน่นอนว่าด้านข้างยังมีเด็กสาวคนหนึ่งกับชายชราอีกคน
"จอมมารตัวพ่อ ไม่เจอกันนาน size ยังเท่เหมือนเดิม!"
เปากว้านกับอิ่นเช่าขยับเข้ามาใกล้ จากนั้นเหลือบมองจวนองค์รักษ์พลางว่า "เฮ้ พวกเราเป็นคนรู้จักเก่าแก่กัน ไม่เชิญพวกเราไปนั่งข้างในหน่อยเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินก็ยิ้มออก ถอยหลังให้ทางพร้อมทำท่าเชื้อเชิญ
เปากว้านกับอิ่นเช่าเห็นดังนั้นคิ้วตาก็ยินดีปรีดา
ชิชิ เป็นคนรู้จักกับจอมมารนี่มันดีจริง ๆ เลย
เพราะไม่ใช่ทุกคนที่จะได้การปฏิบัติแบบนี้...
"ที่นี่วิวดีจริง ๆ!"
ภายในศาลาสวนดอกไม้ของจวนองค์รักษ์ คนทั้งหลายนั่งลง เปากว้านมองรอบ ๆ ก็อดชมไม่ได้
สุดท้ายสายตายังหยุดอยู่บนร่างของหญิงสาวหกคนที่อยู่ด้านหลังเจียงเสี่ยวไป๋เป็นพิเศษ
ก็นี่ล่ะนะ ทำไมก่อนหน้านี้ทั้งหกคนถึงได้เดินขึ้นหน้ามาเอง
"ถ้าชอบ ค้างคืนนี้ก็ได้นะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดติดตลก
"ฮ่าฮ่า อันนี้ไม่ล่ะ!"
เปากว้านหัวเราะ ต่อให้ใจเต้นแค่ไหน แต่มาค้างนี่มันเกินไปหน่อย
"จริงสิ จอมมาร!"
ตอนนี้อิ่นเช่าด้านข้างอดไม่ได้ ทำหน้างงด้วยความอยากรู้ "จู่ ๆ นายมาที่นี่ได้ยังไง? ไม่ได้จะมาร่วมพิธีอัศจรรย์ประตูอัศจรรย์วันพรุ่งนี้ด้วยหรอกนะ?"