“พวกนายมาทำอะไรกินข้าวข้างนอกกันหมดเนี่ย”
ตอนที่ถังหยางกับเมิ่งหลินเดินเข้ามา ทั้งคู่ต่างมีสีหน้าประหลาดใจ
ตั้งยี่สิบกว่าคน?
มารวมตัวกินข้าว?
เกิดอะไรขึ้น?
นี่เป็นครั้งแรกที่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น
“อ้อ ข้างนอกอากาศดี แถมมีพระจันทร์เป็นเพื่อนด้วย!”
“ใช่แล้ว หายากมีการประลองใหญ่ รวมคนได้ครบขนาดนี้ ก็กินข้าวด้วยกันเชื่อมสัมพันธ์ไง!”
“ใช่เลย หอมชะมัด!”
ยี่สิบกว่าคนพูดไปด้วย กินไปด้วย
แล้วพอเห็นถังหยางในชุดนักเรียน ก็พากันแอบดูถูก
ไอ้หมอนี่ใส่ชุดนักเรียนมา นี่มันอวดชัด ๆ
น่าขยะแขยง น่าขยะแขยงสุด ๆ
น่าหนัก! สมควรโดนเจียงเสี่ยวไป๋ที่อยู่ชั้นบนกระทืบ!
“เปากว้าน หน้าแกไปโดนอะไรมา!”
ถังหยางสังเกตเห็นเปากว้าน แก้มทั้งสองข้างแดงก่ำ แถมยังบวมขึ้นมาอีก
ระหว่างพูด ถังหยางจัดชุดนักเรียนบนตัวนิดหน่อย ให้ป้ายชื่อเด่นชัดขึ้น
บนป้ายมีตัวอักษรสองตัว ‘สำนักหลู่’
“อ้อ ผมเดินชนกรอบประตูน่ะ!”
เปากว้านมองท่าทางของถังหยาง แล้วยิ่งดูถูกมากขึ้น
เก่งนักรึไง?
มาอวดอะไรที่นี่
ถึงจะคิดอย่างนั้น แต่ในใจเขาก็รู้ดีว่า มันเจ๋งจริง
สำนักหลู่ สำนักที่สร้างขึ้นโดยความร่วมมือของตระกูลจารีต
สำนักนี้ รวบรวมแต่สุดยอดฝีมือ
จารีต จารีตคืออะไร... เป็นกลุ่มที่มีคนนับถือ
ในแผ่นดินใหญ่มีสายขงจื๊อ สายม่อจื่อ สายเมิ่งจื่อ ที่ฮ่องกงก็มีสายเฉิง...
อย่าว่าแต่พวกเขาอยากเข้าเลย ตอนนี้ยังไม่มีคุณสมบัติด้วยซ้ำ
“ถ้าชนกรอบประตู มันควรจะโดนข้างเดียวไม่ใช่เหรอ”