ตึก ตึก ตึก……
บนทางเดินไปห้องฝึกซ้อม
นิคเดินช้ามาก สีหน้าแข็งทื่อ
ข้างกายเขามีชายหนุ่มจากห้องเรียนอัจฉริยะคนหนึ่งเดินตาม
ผมสีทองถูกหวีแสกกลาง
ดูดีมีคลาส
คนนี้ชื่อลูเว่ย แม้จะไม่ได้ติดอันดับ แต่ฝีมือเหนือกว่าเทอร์ตันแน่นอน
แถมยังเป็นหนึ่งในตัวเต็งที่น่าจะติดอันดับมากที่สุด
พลังเหนือธรรมชาติแปลกมาก คือแม่เหล็ก
ควบคุมเหล็กได้
ดังนั้นที่มือซ้ายจึงเห็นลูกเหล็กสองลูกหมุนติ้วๆ อยู่
ลูกเหล็กพวกนี้ล้วนเป็นผงเหล็กละเอียดที่สุด
เขาใช้พลังเหนือธรรมชาติรวบผงเหล็กพวกนี้ให้เกาะตัวกัน
นอกจากนี้ เท่าที่เขารู้ ขาของลูเว่ยยังมีถุงผงเหล็กถ่วงน้ำหนักอีก
แต่นั่นก็ถือเป็นไม้ตายของลูเว่ยด้วย
เพียงเพราะอานุภาพทำลายล้างสูงเกิน ลูเว่ยจึงไม่ค่อยใช้ ระบายอารมณ์ก็แค่ให้ผงเหล็กรวมที่สองมือแล้วต่อย
หนักสุดก็แค่ทำให้คู่ต่อสู้อาเจียนเป็นเลือดไม่กี่อึก
ระหว่างพาลูเว่ยมา จริงๆ แล้วเขาอยากบอกมาก ว่าจริงๆ แล้วลูเว่ยเป็นคนที่ถูกจัดมา
แต่เขารวบรวมความกล้าหลายครั้ง ก็ยังเอ่ยปากไม่ขึ้น
ยิ้มแห้งๆ
เขาพาลูเว่ยมาถึงห้องฝึกซ้อมหมายเลขแปด
ยกนาฬิกาข้อมือสีขาวขึ้นรูดที่เครื่องเล็กน้อย
หักหนึ่งพันแต้มการเรียน
นี่ก็เป็นเรื่องจิ๊บจ๊อยสำหรับเขาเหมือนกัน
ผลักประตูเปิด ลูเว่ยก้าวเข้าไป แต่แล้วสีหน้าก็ชะงัก หันกลับมามองนิคที่ทำหน้าลำบากใจ ชี้ไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ที่นั่งอยู่ข้างใน แล้วพูดว่า "นี่มันหมายความว่าไง?"
นิคฟังแล้วยิ่งเก้อหนัก กระแอมสองทีแล้วพูดว่า "นี่ค่อนข้างพิเศษ คนจากห้องเรียนอัจฉริยะคนก่อน ถูกเขาต่อยสลบไปแล้ว ดังนั้น…"