“เก่ง!”
อันดับสามสิบเก้ามองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างตกตะลึง
คนอื่นอาจไม่รู้สึก
แต่เขาสัมผัสได้โดยตรง
ความเป็นความตายอยู่แค่เส้นบาง ๆ ในตอนที่ถูกสนามแรงโน้มถ่วงอันน่าสะพรึงนั้นห่อหุ้ม เหมือนตกเป็นเหยื่อให้คนอื่นเชือด
ดาบไม่ใช่สิ่งที่เจียงเสี่ยวไป๋พึ่งพาเลยจริง ๆ มันเป็นเพียงเครื่องมือชิ้นหนึ่งของเขาเท่านั้น
พูดออกมาแค่สองคำ อันดับสามสิบเก้าก็รูดนาฬิกาข้อมือของตัวเองและเดินลงจากเวทีไป
คะแนนเรียนก็ไม่เก็บไว้เช่นกัน
หมายเลขแปดนี่น่าชังนัก!
เขาเพียงต้องการให้กำลังใจเจียงเสี่ยวไป๋มากขึ้น
เมื่อเขาจากไป อันดับสามสิบแปดก็ขึ้นเวที
แม้อันดับจะสูงขึ้น แต่การแสดงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ยังคงแข็งแกร่ง ไร้ซึ่งลีลาอวดสายตาเหมือนเมื่อวาน เมื่อเขาจริงจังแล้ว ก็ยังคงจัดการให้จบได้รวดเร็ว
อันดับสามสิบแปดเป็นเช่นนี้ ต่อมาอันดับสามสิบเจ็ด สามสิบหก
จนถึงอันดับสามสิบเอ็ด
จบเกมสุดท้าย ไม่ถึงสิบนาที
ใช่ ไม่ถึงสิบนาที เจียงเสี่ยวไป๋ท้าชนมือดีจากบอร์ดสิบคนจบสิ้น
นี่มัน...
ปล่อยไก่?
ไม่... ไม่ว่าใครก็ดูออกว่าเป็นเพราะเจียงเสี่ยวไป๋แข็งแกร่งเกินไปต่างหาก
เคทีมองจากด้านล่างก็เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
ตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋สู้กับเธอ เขารักษาฝีมือเอาไว้จริง ๆ ด้วย
แม้เธอเองก็ยังเก็บงำไว้มากเช่นกัน วันนั้นส่วนใหญ่เป็นการประลองเพลงดาบมากกว่า
แต่เธอได้ลองคิดดู หากต้องเผชิญหน้ากับเจียงเสี่ยวไป๋ในสภาพนี้ ผลจะเป็นเช่นไร
ไม่นานเธอก็ได้คำตอบ
สามารถเอาชนะได้