"ฟังเสียงแยกแยะตำแหน่ง!?"
กงซินเยว่ขมวดคิ้ว เธออยากจะถามจริง ๆ ว่าการฝังเข็มกับฟังเสียงแยกแยะตำแหน่งมันเกี่ยวอะไรกัน
แต่เมื่อเห็นแววตาเลื่อนลอยของเจียงเสี่ยวไป๋ เธอก็เลยไม่ได้พูดอะไรอีก ได้แต่กล่าวสั้น ๆ ว่า "ขอบคุณนะ!"
แม้เธอจะไม่ได้ชอบเจียงเสี่ยวไป๋สักเท่าไหร่ แต่ก็ยอมรับในฝีมือแพทย์ของเขามาก
การขับพิษ รวมถึงการสาวเส้นด้ายในตอนท้าย ล้วนน่าทึ่งมาก
"ไม่เป็นไร!"
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้ายืดตัวตรง แต่ตอนที่กำลังสับสน เขาสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง เลยแค่นไอแห้ง ๆ "คุณใส่เสื้อผ้าได้แล้ว!"
พูดพลางหันศีรษะไปทางอื่นเล็กน้อย กระแอมเบา ๆ "เอ่อ งั้นผมไปก่อนนะ!"
สิ้นคำ เขาก็สาวเท้าออกไปทันที โดยไม่รอให้กงซินเยว่ได้สติ
วันนี้เขาลงมือช่วย เจี่ยอี้กับพวกก็เห็นกันหมด ถ้าบอกไปละเอียดหน่อย เรื่องแกล้งตาบอดของเขาคงแตก
งั้นเขาก็ต้องไป
รีบไป!
กงซินเยว่มองตามหลังเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความสงสัย
ในเมื่อเขามองไม่เห็น แล้วทำไมถึงดูเกร็งขนาดนั้น?
พลางขมวดคิ้ว เธอก็จัดการสวมเสื้อผ้าเรียบร้อย
ส่วนอีกด้านหนึ่ง เมื่อเจียงเสี่ยวไป๋ผลักประตูออกมาด้านนอก สายตาของเจี่ยอี้และคนอื่น ๆ ก็จับจ้องมาที่เขาพร้อมกัน
"เธอไม่เป็นอะไรแล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋รีบพูดก่อนที่พวกเขาจะทัก "ดึกแล้ว ผมขอตัวก่อน!"
แล้วเขาก็เดินจากไป
เจี่ยอี้มองตามหลังเจียงเสี่ยวไป๋ ตะลึงเล็กน้อย ก่อนเอ่ยว่า "น้อง อยู่ต่ออีกสักคืนไหม?"