"ปัญหา?"
เจียงเสี่ยวไป๋หยุดฝีเท้า มองเจ๋อเหอแล้วถาม "ปัญหาอะไร?"
"ใต้เท้า คืออย่างนี้ครับ ผมเป็นปรมาจารย์เสวียนมาหลายสิบปีแล้ว แต่ไม่สามารถทำลายกำแพงระหว่างผมกับจอมปราชญ์ได้เลย กล้าถามท่านว่าจะแก้อย่างไร?"
เจ๋อเหอพูดจบก็โค้งตัวลง ทำท่าเหมือนขอคำชี้แนะ สีหน้าเต็มไปด้วยความคาดหวัง
คำชี้แนะของเซียนชี้แนะ หายากยิ่งกว่าอะไร
เขาต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้ดี
"แก้อย่างไร?"
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้ว
นี่เขาไปรู้เรื่องพวกนี้ซะที่ไหน?
แต่พอเห็นเจ๋อเหอยืนโค้งตัวด้วยสีหน้าเคารพนบนอบ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยิ้มแห้งๆ ริมฝีปากขยับเล็กน้อยแล้วตอบว่า "ไม่ต้องแก้!"
พูดจบเขาก็เดินจากไปทันที
ใช่ เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแก้ยังไง
"ไม่ต้องแก้?"
เจ๋อเหอตะลึง สมองครุ่นคิดถึงคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ไม่หยุด
ไม่ต้องแก้?
ไม่ต้องแก้!
จู่ๆ เจ๋อเหอก็หัวเราะออกมา ตัวสั่นเล็กน้อย เขากำหมัดทั้งสองข้างแล้วโค้งตัวไปทางที่เจียงเสี่ยวไป๋จากไป "ขอบคุณเซียนสำหรับคำสอน เซียนเชิญกลับช้าๆ ด้วยครับ!"
สิ้นเสียง พลังงานมหาศาลในฟ้าดินก็หมุนวน รวมตัวเข้าหาเจ๋อเหอ พลังประหลาดสายหนึ่งพลุ่งพล่านขึ้นในชั่วขณะนั้น
พริบตาเดียว เจ๋อเหอก็ดูหนุ่มขึ้นหลายส่วน
ผมขาวบนหัวมีเส้นดำแซมขึ้นมาบ้าง
เขาบรรลุแล้ว
"ไม่ต้องแก้" ก็คือเจียงเสี่ยวไป๋กำลังบอกเขา ว่าอย่าไปไขว่คว้าหาทางแก้
เพราะยิ่งไขว่คว้า ก็ยิ่งหาทางแก้ไม่ได้
เมื่อเป็นเช่นนั้น ก็ไม่ต้องไปแก้เลย ปล่อยวางทุกสิ่งที่เป็นภาระ