"เด็กคนนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ!"
เกิ่งอาวุโสมองไปทางที่หานจื่อฟู่และคนอื่น ๆ จากไป พลางเอ่ยชม
ทั้งภาพวาดและอักษร ล้วนยอดเยี่ยมไร้ที่ติ
การสาธิตสดในครั้งนี้ ยิ่งตอกย้ำให้เห็นว่าฝีมือของเจียงเสี่ยวไป๋นั้นสูงส่งเพียงใด
เขาชื่นชอบภาพวาดภูเขาและสายน้ำ แต่ก็ยังห่างชั้นอยู่บ้าง
พูดตามตรง เขาก็อยากตามไปคัดลอกสักชุดเหมือนกัน
แต่ก็ช่างเถอะ
โทรศัพท์ไปแล้วกัน ท่านประธานหานคงจะให้เกียรติเขาอยู่
ขณะที่เกิ่งอาวุโสกำลังรำพึง หลู่ฟางหลินที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ก็มีสีหน้าซับซ้อนยิ่งนัก
เจียงเสี่ยวไป๋ ทั้งที่เมื่อก่อนโหดเหี้ยมนัก แต่ถ้าเขาไม่ได้เห็นกับตาว่าเจียงเสี่ยวไป๋วาดภาพ ก็คงอดสงสัยไม่ได้
แล้วยังติดใจเรื่องนั้นอีกไหม
ก็ยังอยู่!
แต่สำหรับเจียงเสี่ยวไป๋ เขากลับพูดอะไรไม่ออกอีกแล้ว...
...
ภายในสำนักหลู่
เจียงเสี่ยวไป๋จูงสองคนมา
หลังจากเดินมาได้ระยะหนึ่ง จึงหยุดลง
เมื่อครู่ยังดีที่เขาตอบสนองได้เร็วพอ ไม่อย่างนั้นคงต้องเจอกับการรุมล้อมของสื่อมวลชนเป็นแน่
ตอนนั้นถ้าจะเอาตัวออกมา ก็ไม่ง่ายดายนัก
หายใจออกเฮือกหนึ่ง เจียงเสี่ยวไป๋มองไปรอบ ๆ แล้วเอ่ยอย่างประหลาดใจเล็กน้อย: "ที่นี่ที่ไหน?"
ระหว่างทาง เขาเดินตามคำแนะนำของเฉิงหยวิ่น ผ่านประตูเสวียนที่มีคนเฝ้าอยู่ด้วย
"ที่นี่คือภายในสำนักหลู่!"
เสียงของเฉิงหยวิ่นดังขึ้นข้าง ๆ
"งั้นเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยขึ้น: "นึกไม่ถึงเลยว่าหอประชุมจะทะลุมาถึงทางนี้ได้!"
"แน่นอน!" เฉิงหยวิ่นเผยรอยยิ้ม
เจียงเสี่ยวไป๋กำลังจะพูดอะไรต่อ แต่ก็มีเสียงนุ่มนวลดังขึ้น: "เจียงเสี่ยวไป๋ พอจะปล่อยฉันได้หรือยัง?"