ขณะที่เหมยฉางอวี่และถังหยางกำลังเดินไปยังหอคัมภีร์
ในห้องเรียน ท่านฟู่กำลังจะเริ่มสอน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ท่านฟู่รู้สึกแปลกใจ จึงเปิดประตู
“ท่านกง?”
ท่านฟู่เห็นกงเซินก็ตกใจเล็กน้อย
“ข้ามาส่งป้ายชื่อน่ะ!”
กงเซินเห็นท่านฟู่ รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้น
“อ้อ ไอ้หน้าใหม่นั่นน่ะหรือ?”
ท่านฟู่เข้าใจอะไรบางอย่าง ในหน้าก็มีรอยยิ้ม “ฝีมือแพทย์ของผู้นี้ไม่ธรรมดา!”
กงเซินมีสีหน้าเปลี่ยนไป สายตามองเข้าไปในห้องเรียนแวบหนึ่ง “ตัวเขาล่ะ?”
“เมื่อกี้คนจากวิทยาลัยพลังเหนือธรรมชาติพาตัวไป”
ท่านฟู่เอ่ย
กงเซินชะงัก คิ้วขมวด
ระหว่างครุ่นคิด สายตาของเขากวาดไปทางกงหัว เห็นรอยยิ้มเย็นบนหน้ากงหัวพอดี จึงเอ่ยว่า “กงหัว เรื่องนี้เกี่ยวกับเจ้าหรือเปล่า?”
กงหนิงก็อยู่วิทยาลัยพลังเหนือธรรมชาติ
นึกถึงคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋เมื่อวาน ตอนนั้นเขายังกำชับกงหนิงเป็นพิเศษ
“เขาฆ่าคนในวิทยาลัยพลังเหนือธรรมชาติเอง เกี่ยวอะไรกับข้า!” กงหัวได้ฟังก็ส่ายหน้าแรง ๆ
“ฆ่าคน?”
สีกงเซินเปลี่ยนอีกครั้ง มองตรงไปที่ท่านฟู่
“อืม คนที่มาก็บอกงี้แหละ!”
ท่านฟู่พยักหน้าเบา ๆ “แต่ก็แค่พาตัวไปสอบสวน ตัวเขาเองก็ยอมไป คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง?”
สีกงเซินเปลี่ยนไป “ไม่ได้ ข้าต้องไปดู!”
พูดจบก็หันหลังเดินจากไป
ท่านฟู่ค่อนข้างตกใจ นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นกงเซินกังวลถึงขนาดนี้ แววตาลอยไปมา พลางเงยหน้าพูด “พวกเจ้าอ่านหนังสือเองก่อนนะ!”