“ชนกันตรง ๆ? นายแน่ใจนะ?”
โม่สวี่ตงเริ่มไม่เข้าใจแนวคิดของเจียงเสี่ยวไป๋เสียแล้ว
ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋พึ่งท่าไม้ตายแบบนั้น ความพ่ายแพ้ของเขาก็เป็นแค่เรื่องของเวลา
เพราะมันคือการข่มกันทางธาตุ
แต่ถ้าเป็นชนตรง ๆ ล่ะก็ เรื่องมันไม่แน่เสียแล้ว
“แน่นอน!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบา ๆ
แรงสั่นสะเทือนนี่รุนแรงมาก
แต่ยังไงแรงสั่นสะเทือนนี่ก็มีขีดจำกัด
หกส่วนของแรง ฝ่ายตรงข้ามยังสลายได้
แล้วเจ็ดส่วนล่ะ?
หรือแม้แต่... แปดส่วน?
เขาเชื่อว่าการทะลวงขีดจำกัดนี้ได้ คือช่วงเวลาที่เขาจะเอาชนะผู้ชายคนนี้
ดังนั้น เมื่อสิ้นเสียงพูด เขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงอีก
รวมพลังเจ็ดส่วน พุ่งร่างเข้าไปใกล้ ๆ แล้วต่อยหมัดเดียวเข้าไป
“ได้ทีเผลอซะแล้ว!”
โม่สวี่ตงแววตาเป็นประกาย ถอยหลังหนึ่งก้าว เท้าขวากระแทกพื้น พื้นปริแตก แรงกระแทกที่ส่งทอดเข้ามารวมตัวกันที่หมัด แสงคมวาบหนึ่ง ต่อยออกไปอีกครั้ง
หมัดทั้งสองปะทะกัน จุดที่สัมผัสกันเกิดเป็นระลอกคลื่นรุนแรงขึ้นมาทันที
สะท้อนกลับไปกลับมา ดุจพายุกวาดเมฆ พลังงานมหาศาลกระแทกออกไปรอบด้านอย่างบ้าคลั่ง
เจียงเสี่ยวไป๋สัมผัสได้ว่ากำลังภายในของตัวเองกำลังจะแตกกระจาย ดวงตาทั้งสองหรี่ลง กำลังภายในพุ่งสูงขึ้นอีกครั้ง กระโดดตรงไปที่แปดส่วน!
พลังแปดส่วนนี่เขาไม่ได้ใช้มานานแล้ว
ครั้งนี้พอลงมือ แรงกระแทกอันน่าตกตะลึงนั้น ทำให้แม้แต่พลังสั่นสะเทือนของโม่สวี่ตงยังชะงักไปชั่วขณะ
และในชั่วขณะที่ชะงักนั้นเอง เจียงเสี่ยวไป๋ก็กดลงไปตรง ๆ
ตูม!
เสียงดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าผ่า
ร่างของโม่สวี่ตงถูกกระแทกกระเด็นออกไป เลือดก้อนหนึ่งพ่นออกมาอย่างอดไม่อยู่