"หา? ห้ามใครเข้าออก?"
ได้ยินคำพูดของชายคนนั้น สีหน้าของไป๋สือซิ่วจวิ้นก็ตะลึงไปชั่วขณะ
บนใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ
เขาในฐานะคุณชายแห่งตระกูลไป๋สือ จะไม่ได้รับข่าวนี้ได้ยังไง?
เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้น มองไปยังชายสองคนนั้นแล้วกล่าวว่า "เปิดประตูก่อนเถอะ เรื่องทางฝั่งตระกูลภายในเดี๋ยวผมจะไปอธิบายเอง!"
เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตามมาถึงที่นี่แล้ว
ถ้าวันนี้เข้าไปไม่ได้ งั้นคำมั่นสัญญาของเขาก็เท่ากับไม่ได้ทำตาม
ชายทั้งสองมองตากัน แล้วส่ายหัวอีกครั้ง
"คุณชาย ได้โปรดอย่าทำให้พวกเราลำบากใจเลย คราวนี้เป็นคำสั่งเด็ดขาด!"
ชายคนหนึ่งในนั้นเอ่ยปาก "และยังเน้นย้ำอีกว่า คนในตระกูลไป๋สือทุกคนห้ามข้ามเด็ดขาด!"
เจียงเสี่ยวไป๋ที่นั่งอยู่ในรถได้ยินดังนั้น คิ้วก็เลิกขึ้น
นี่มันไม่ชอบมาพากลแล้ว
พรุ่งนี้ถึงจะเปิดให้บุคคลภายนอก
แต่นี่ดันมาจำกัดไว้ล่วงหน้า? แถมยังเจาะจงกับคนในตระกูลตัวเองอีก?
มีพิรุธ!
ไป๋สือซิ่วจวิ้นก็สังเกตเห็นจุดนี้เหมือนกัน หลังจากขมวดคิ้วเล็กน้อย ก็ลงจากรถพลางต่อสายโทรศัพท์ออกไป
สิบนาทีต่อมา ไป๋สือซิ่วจวิ้นกลับขึ้นรถ มองไปทางคนขับแล้วสั่ง "ไปโถงหลัก!"
สิ้นเสียง คนขับก็แสดงความสงสัย แต่ไม่ได้ถามอะไร ขับรถตรงออกไป
"เกิดอะไรขึ้น?"
เจียงเสี่ยวไป๋จ้องมองไป๋สือซิ่วจวิ้น
"สถานการณ์ไม่ค่อยสู้ดี!"
เสียงของไป๋สือซิ่วจวิ้นดังขึ้น "ให้ผมไปที่โถงหลักหน่อย!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยักไหล่อย่างจนใจ