"อื้ม!"
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบรับเรียบ ๆ ด้วยท่าทางดูภูมิใจเล็กน้อย "นั่งลงคุยกันเถอะ!"
สิ้นเสียง ชายชราเคราเหงือกก็ทำหน้าเขินอาย "ผู้น้อยไม่กล้า!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยักไหล่ ไม่ได้บังคับ เขานั่งลงแล้วมองชายชรา "เลิกเป็นคนกลางเถอะ พรุ่งนี้แค่ดูสีหน้าข้าแล้วทำตามก็พอ!"
"ขอรับ!"
ชายชราโค้งคำนับอีกครั้ง
ตอนนี้เขาไม่กล้าประมาทเลยแม้แต่น้อย
"พวกท่านสองคนไม่ติดใจอะไรใช่ไหม?" เจียงเสี่ยวไป๋หันไปถามชายชราสองคนจากตระกูลไป๋สือ
สิ้นคำพูด ทั้งสองก็ดูงุนงง
ตอนนั้นเอง ไป๋สือซิ่วฮุ่ยก้าวออกมาแปลให้ฟัง
ทั้งสองฟังแล้วก็ผงกหัวรัวเร็วพลางเหงื่อซึม
"อืม ไม่ติดใจก็ดี!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า "เรื่องอื่นข้าไม่พูด แต่ข้าบอกพวกท่านได้เลยว่า ตราบใดที่ข้าอยู่ ก็ไม่มีใครมารังแกตระกูลไป๋สือได้ ต่อให้พวกเขารวมหัวกันก็เถอะ!"
ดวงตาของไป๋สือซิ่วฮุ่ยมีประกายพิเศษ เธอเงยหน้าขึ้นแปลอีกครั้ง
ชายชราสองคนจากกลุ่มคนวงในพยักหน้าหนักแน่น
ผู้นำใหญ่ออกปากขนาดนี้
พวกเขาย่อมเชื่อ
"อืม งั้นก็ตามนี้แหละ!"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดเรียบ ๆ ลุกขึ้น "ตอนนี้ข้าต้องไปสำรวจสถานที่ต้นกำเนิดเปลวเพลิงก่อน!"
ว่าแล้วก็เดินออกไป
ไป๋สือซิ่วฮุ่ยมองผู้เฒ่าสองคน แปลให้พวกเขาอีกครั้ง ก่อนจะจูงไป๋สือซิ่วจวิ้นตามไป
ส่วนผู้เฒ่าสองคนนั้นไม่กล้าชักช้า รีบหยิบโทรศัพท์ออกมาสั่งการต่อ
เมื่อจัดการทุกอย่างแล้ว พวกเขาก็ปาดเหงื่อบนหน้าผาก