"ไป!"
หญิงสาวย่อมได้ยินเสียงข่มขู่นั้น เจ้าบนใบหน้าก็มีแววโกรธอย่างชัดเจน
"พี่สาว พี่จะเช็ดหน้าก่อนไหม!"
เห็นหญิงสาวตั้งใจจะพุ่งออกไป เจียงหยางจึงเอ่ยเตือนข้าง ๆ
หญิงสาวเพราะเหตุเตาหลอมระเบิด จึงทำให้ใบหน้าเปื้อนฝุ่นมอมแมมอย่างเห็นได้ชัด
"ไม่เช็ด!"
หญิงสาวส่ายหน้าทันที
คนข้างนอก ไม่คู่ควรให้เธอให้ความสำคัญ
เห็นหญิงสาวเป็นเช่นนั้น เจียงหยางได้แต่ยิ้มแห้ง ๆ แล้วมองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างเก้อเขิน
เจียงเสี่ยวไป๋กลับไม่ได้รู้สึกอะไร
เดินตามหลังออกไปตลอดทาง
ออกมาข้างนอก หญิงสาวเปิดประตูหินโดยตรง ตอนนี้เห็นว่าข้างนอกมีสี่คน
ชายหนุ่มสามคน และชายวัยกลางคนหนึ่งคน
คนที่นำหน้า เจียงเสี่ยวไป๋ไม่รู้จัก แต่คนที่อยู่ข้างหลังเขา เจียงเสี่ยวไป๋กลับคุ้นเคย เป็นคนที่ถูกเขาหักนิ้วนั่นไง
เมื่อทั้งสามคนปรากฏตัว ชายหนุ่มที่นำหน้ายังไม่ทันพูด คนนั้นก็มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสีหน้าโกรธจัด "เป็นแก! ไม่คิดว่าแกจะอยู่ที่นี่ด้วย!"
พูดจบก็มองไปที่ชายที่นำหน้า "พี่เหยา คนที่หักนิ้วฉันก็คือไอ้หมอนี่!"
ระหว่างที่ชายคนนั้นพูด หญิงสาวก็เหลือบมองเจียงเสี่ยวไป๋ แววตาดูประหลาดใจอย่างชัดเจน
"โอ้?"
ชายหนุ่มที่นำหน้ามองเจียงเสี่ยวไป๋ แต่เพียงชั่วครู่ก็หันความสนใจไปที่หญิงสาวข้างหน้า
สายตาแวบหนึ่งมีความหลงใหล แล้วจึงเอ่ยช้า ๆ "คุณเจียง ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็งดงามเช่นนี้เสมอ!"