"หมดสิ้นแล้ว?"
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นมุมปากก็กระตุก ใบหน้าแสดงความจนใจ
หรือว่ายาของเขาจะแรงเกินไป?
ไม่น่าเป็นไปได้นะ
เขาคำนึงแล้วว่าสิ่งมีชีวิตนี้อ่อนแอ จึงเลือกใช้สมุนไพรระดับต่ำและอ่อนโยนเป็นพิเศษ
"เฮ้อ คงเป็นพรหมลิขิต!"
เสียงแมวเก้าหางดังขึ้น: "ไข่ที่มาจากแดนวิญญาณ น่าเสียดายจริง ๆ"
พูดจบ เสียงแมวเก้าหางก็หยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ: "แต่ยังไงมันก็เพิ่งตาย ฉวยจังหวะยังไม่เย็นสนิท เรามาต้มมันกินดีกว่า ร้อน ๆ ทานคนละคำ"
แต่ทันใดที่เสียงมันจบลง มันก็สังเกตเห็นเจียงเสี่ยวไป๋เหลือบตามองมา
เสี่ยวอี้จ้องเขม็ง
หยวนหยุนแสดงความดูถูก
ส่วนงูบินก็แลบลิ้นออกมา สายตาจ้องด้วยความเร่าร้อน ดูเหมือนจะเห็นด้วยกับแมวเก้าหาง
"เอาเถอะ ๆ ฉันไม่ได้พูดอะไร!"
เสียงแมวเก้าหางดังขึ้น แต่พอพูดจบ ดวงตามันก็เป็นประกาย
มันเห็นมือของเจียงเสี่ยวไป๋เอื้อมไปแตะที่ไข่นั้น บนนั้นมีประกายไฟฟ้าวาบผ่าน
"สุดยอด ไข่ต้มไฟฟ้า ฉันเพิ่งเคยกินเป็นครั้งแรกเลย!"
เสียงแมวเก้าหางเพิ่งจะจบ เสี่ยวอี้ก็จ้องมันอีกครั้ง ส่วนหยวนหยุนก็มองมันด้วยสายตาดูถูกเช่นเดิม
"เฮ้ ๆ สองคนนี่ เมื่อก่อนมองฉันแบบนี้ก็แล้วไปเถอะ!"
แมวเก้าหางเห็นทั้งสองเป็นเช่นนั้น ก็อดพูดไม่ได้: "คราวนี้เป็นฝีมือเสี่ยวไป๋จื่อ ถ้าจะมอง ก็ควรไปมองเขาสิ!"
เสี่ยวอี้ส่งเสียงหึ ๆ เบา ๆ กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่จู่ ๆ เธอก็เงยหน้าขึ้น มองไปที่ไข่ใบนั้น ใบหน้าที่งดงามเผยสีหน้าดีใจ: "พี่ชาย ฉันรู้สึกว่ามันมีพลังชีวิตกลับมาแล้ว!"