แกร๊ก!
หัวกะโหลกนั้นขยับทันที แต่ปฏิกิริยายังช้ากว่า หัวถูกหนีบแน่นอยู่บนพื้นผิวน้ำแข็ง ทำหน้าตางุนงงสุดขีดมองเจียงเสี่ยวไป๋ที่ขึ้นมา
“จับได้แล้ว!”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น หลังจากจับผมบนหัวกะโหลกนั้น น้ำแข็งละลายลงชั่วครู่
จากนั้นเขาก็ดึงร่างหนึ่งออกมา
ร่างนั้นน่ากลัวมาก
เกือบทั้งหมดเป็นกระดูก แม้จะมีบางส่วนมีเนื้อหนัง แต่ก็บางเบามาก
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ได้สนใจ ลากมันตรงไปยังขอบทะเลสาบแมกมา
หลังจากทิ้งไว้ตรงนั้น สนามแรงโน้มถ่วงก็กดทับลงไปทั้งหมดทันที
แต่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะแรงโน้มถ่วงสูงเกินไปในทันทีหรือไม่ เคร้ง กระดูกขาหักไปท่อนหนึ่ง!
ตอนนี้เอง เจ้าตัวถึงได้สติกลับมา: “โอ้สวรรค์ ข้าเป็นใคร ข้าอยู่ที่ไหน ตอนนี้ข้ากำลังทำอะไรอยู่”
ใช่แล้ว เขายังคงงุนงง
เขาแค่โผล่หัวออกมา!
เพียงชั่ววูบ ก็ถูกแช่แข็ง
เพียงชั่ววูบ ก็ถูกกระชากออกมา
เพียงชั่ววูบ ก็ถูกโยนไปที่ขอบ
เพียงชั่ววูบ เขายังไม่ได้พูดอะไรเลย กระดูกขาก็หัก?
หืม?
ล้อกันเล่นหรือเปล่า?
“เจ้าเสี่ยวไป๋ คงลากไอ้โง่ขึ้นมาแล้วล่ะมั้ง?”
เสียงของแมวจิ่วเหว่ยดังขึ้น
ท่าทางงุนงงนั้น ทำเอา ‘สงสาร’ จับใจ
เจียงเสี่ยวไป๋ก็จนปัญญาเช่นกัน จากนั้นมองคนประหลาดนี้แล้วถามว่า: “เจ้าเป็นใครมาทำอะไร?”
สิ้นเสียง คนประหลาดนั้นถึงได้สติกลับมา มองเจียงเสี่ยวไป๋อย่างเหลือเชื่อ: “เจ้า…เจ้าไม่ถูกแหล่งไฟของข้าส่งผลได้อย่างไร?”