"ไปเถอะ ฉันพาเธอไปแนะนำให้ก่อน!"
หวงเจาพี๋อหันมามองเจียงเสี่ยวไป๋ พร้อมรอยยิ้มบางๆ
หวงเจาเฟิ่งหันมามองเจียงเสี่ยวไป๋ที่เหม่อลอย แล้วยิ้มพร้อมพูดขึ้น
เห็นได้ชัดว่าเธอไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติใดๆ
"ได้!"
เจียงเสี่ยวไป๋ตั้งสติได้ ก็ฝืนระงับความกระสับกระส่ายที่ปะทุขึ้นในใจ แล้วเดินตามหวงเจาเฟิ่งไปข้างหน้า
ตรงนั้นมีอาคารหลังหนึ่งตั้งอยู่
อาคารนี้ค่อนข้างใหญ่ แต่...เมื่ออยู่ตรงหน้าศิลาจารึกยักษ์นี้ ก็ยังดูเล็กจิ๋วอย่างน่าประหลาด
นี่แหละคือความต่างของมิติทางการมองเห็น
เมื่อเข้าใกล้ตัวอาคาร ตอนที่หวงเจาเฟิ่งพาพวกเขาเดินเข้าประตูไป ก็มีคนเดินออกมาจากข้างในพอดี
สองคน
คนหนึ่งเป็นชายชรา อีกคนเป็นชายหนุ่ม
เมื่อเห็นทั้งสองคน หวงเจาเฟิ่งกวาดสายตาผ่านชายหนุ่ม แล้วสุดท้ายก็หยุดอยู่ที่ชายชรา จึงเอ่ยทักขึ้นว่า "ท่านโจว!"
ชายชรายิ้มพยักหน้า ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก เสียงที่เต็มไปด้วยความดีใจก็ดังขึ้นมาจากด้านข้าง "เอ๊ะ? นักบุญหญิง? ท่าน...ท่านมาได้ยังไง?"
คนที่พูดก็คือชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกายเขา ตอนนี้สายตาจ้องไปที่หวงหลิงเยว่แน่นิ่ง ประกายแสงในดวงตาเต็มไปด้วยความชื่นชม
หวงหลิงเยว่เวลาออกมานอกสถานที่ แทบจะสวมหน้ากากตลอด
แต่เขาก็ยังเคยมีโอกาสได้เห็นหวงหลิงเยว่ตอนไม่สวมหน้ากากครั้งหนึ่งที่สำนักศักดิ์สิทธิ์
ครั้งนั้น เขาประทับใจไม่รู้ลืม
นี่ถือเป็นครั้งที่สองแล้ว
เมื่อได้เห็นใบหน้านั้น ชายหนุ่มหัวใจเต้นระรัว