“พวกนายห้าคนจะมาสู้พร้อมกันเลยไหม”
เจียงเสี่ยวไป๋มองหลัวซงที่เต็มไปด้วยความอัปยศ แล้วสายตาก็หยุดที่อีกห้าคนที่เหลือ
“ข้ามาคนเดียวก็พอ!”
ตอนนั้นเอง ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินออกมาอีกครั้ง มาหยุดตรงหน้าเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “ฉันชื่อหลิวซือหมิง พลังเหนือธรรมชาติ…หมอก!”
“หมอก? ก็หมอกที่เป็นไอหมอกน่ะเหรอ” เจียงเสี่ยวไป๋ถามด้วยความสงสัย
“ใช่แล้ว!” ชายวัยกลางคนพยักหน้าเบา ๆ
เจียงเสี่ยวไป๋ครุ่นคิดแล้วพูดว่า “ก่อนอื่นผมไม่ได้ดูถูกท่านนะครับ!”
ชายวัยกลางคนอึ้งไป ใบหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง
ตอนนั้นเอง เจียงเสี่ยวไป๋ก็มองไปที่สี่คนที่เหลือแล้วพูดว่า “ไม่งั้น…พวกนายสี่คนมาพร้อมกันเลยก็ได้!”
“มาพร้อมกันเลย?”
หลิวซือหมิงมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “ไอ้หนู แกมีฝีมืออยู่บ้างก็จริง แต่นั่นเป็นเพราะหลัวซงประมาท ถ้าหลัวซงไม่รับหมัดสองหมัดนั้นก่อน แกคงทำสำเร็จไม่ได้หรอก!”
ระหว่างที่เขาพูด หลัวซงก็อ้าปากแต่สุดท้ายก็เลือกไม่พูดอะไร
จริง ๆ แล้วเขารู้ดีแก่ใจ
ถึงเขาจะไม่โดนหมัดสองหมัดนั้น แรงแปดส่วนของเจียงเสี่ยวไป๋ก็เกินกำลังที่เขาจะต้านทานอยู่ดี
แต่เขาไม่พูด
ทำไมน่ะเหรอ?
เหตุผลง่ายมาก!
ตาย…ก็ตายไปด้วยกันสิ
นี่แหละเพื่อนแท้!
พูดจบ เขาก็มองไปทางโม่สวี่ตงแวบหนึ่ง
ไอ้นี่มันเจ้าเล่ห์ชะมัด
เขาก็อยากจะเอาอย่างบ้าง
“แต่หมอกนี่…”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น ดูเขิน ๆ เล็กน้อย
หมอก…
เขาแพ้ทางกันสุด ๆ!
ทั้งสัญชาตญาณแล้วก็พลังด้านดวงตาของเขาล้วนเอาชนะได้ทุกอย่าง