"โอ๊ะโฮ..."
เจ้าแมวเก้าหางได้ยินก็อดขำไม่ได้ สุดท้ายส่ายหน้ามองเจียงเสี่ยวไป๋ "เสี่ยวไปจื่อ งั้นนายปิดไว้ดีกว่า!"
ทั้งสี่ดินแดนเหนือใต้ตะวันออกตะวันตก ในแต่ละปีมีแค่สี่คนเท่านั้นที่เลื่อนขั้นเป็นระดับสอง
ถ้าเจียงเสี่ยวไป๋แสดงตัวตนตอนเป็นระดับสอง จะไม่เท่ากับบอกทุกคนหรอ ว่าหนึ่งในสี่คนที่เลื่อนขั้นคือเจียงเสี่ยวไป๋?
นี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นนะ
ตอนนี้ตัวตนเจียงเสี่ยวไป๋น่ะ โด่งดังเป็นที่จับตามองอย่างน่ากลัว
แค่ดูที่เจียงเสี่ยวไป๋ได้งูบินมาตัวเดียว ราคางูบินก็พุ่งกระฉูด ก็เห็นได้ชัดว่าอิทธิพลของเขามันร้ายกาจแค่ไหน
ถ้าทุกคนรู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋ก็คือซูเสี่ยวไป๋ ผลลัพธ์ที่ตามมามันเกินจินตนาการ
ไม่ว่าไปไหน คงถูกรุมล้อมแน่
อย่างนั้น... ฮ่าๆ จะทำอะไรก็ไม่ได้เลย
แถมทุกคนรู้จักเจียงเสี่ยวไป๋ แต่เจียงเสี่ยวไป๋ไม่รู้จักคนอื่น
นี่มันน่ากลัวอยู่นะ
พวกที่เข้ามาใกล้แบบมีจุดประสงค์ นายก็ดูไม่ออกว่าใครดีใครร้าย
เพราะงั้นซ่อนตัวตน ก็เป็นทางเลือกที่ดีมาก
แต่ปัญหาคือ
ถ้าซ่อน ข้อเสียก็ชัดไม่แพ้กัน
เมื่อถึงวันหนึ่ง ความสนใจที่มีต่อซูเสี่ยวไป๋จะหายวับไปทันที
ถึงตอนนั้น ต่อให้เจียงเสี่ยวไป๋อยากใช้ประโยชน์จากอิทธิพลของตัวตนซูเสี่ยวไป๋ ก็คงทำไม่ได้
เลยเลือกยาก
แต่ในสถานการณ์ตอนนี้ เลือกแบบแรกดีที่สุดชัวร์
เจียงเสี่ยวไป๋หรี่ตาลงนิดๆ และเอ่ยขึ้น "พรุ่งนี้ไปสมาคมนักล่าดู!"
พูดจบ เขาหันไปมองผู้อาวุโสสวิน "ถ้าค่าความดีความชอบของผมถึงเกณฑ์ จะสมัครแข่งขันได้ยังไง?"