"นายแน่ใจนะ?"
ปลายสายอีกฝั่ง น้ำเสียงแข็งทื่อขึ้นชัดเจน เมื่อได้ยินเจียงเสี่ยวไป๋บอกว่าจะไม่ถอนพิษให้
"แน่ใจ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ตอบเรียบ ๆ "แกจะขู่ฆ่าตัวประกันก็เชิญ ความร่วมมือระหว่างเราจบแค่นี้!"
พูดจบ เขาก็กดวางสาย แววตาฉายแววเย้ยหยัน
ภาพนี้ทำให้คนในที่นั้นสีหน้าเปลี่ยนไปกันถ้วนหน้า
ทำแบบนี้ ไม่เท่ากับผลักอูชิงจู๋ให้ตกอยู่ในอันตรายหรอกหรือ?
ชายผมฟ้าอ้าปากเตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง โทรศัพท์ในมือเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังขึ้นเสียก่อน
เจียงเสี่ยวไป๋มองแล้วก็กดวางอีก
จนกระทั่งอีกฝ่ายโทรมาหลายครั้ง เจียงเสี่ยวไป๋ถึงกดรับ "ว่าไง? มีธุระอะไร?"
"แกไม่กลัวจริง ๆ หรือ..."
เสียงอีกฝ่ายดังขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ก็ตัดสายทิ้งอย่างไม่แยแสอีกครั้ง
ขณะเดียวกัน ในห้องหนึ่ง ชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วน ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ ยกมือถือขึ้นสูง แต่สุดท้ายก็วางลง
สูดลมหายใจลึกเฮือกหนึ่งแล้ว เขาก็หยิบมือถือขึ้นมาอีกครั้ง กดโทรออกไปใหม่
เมื่อเห็นว่ามือถือถูกตัดสายอีก เขาก็อดไม่ไหว ขว้างมือถือทิ้งไปเลย
"สำนักพิษเอ๊ย ข้าเหลียงหง ตั้งแต่เกิดมา ยังไม่เคยถูกใครทำแบบนี้มาก่อน!"
เหลียงหงพูดพลาง ใบหน้าอ้วนกลมฉายแววโหดเหี้ยม
ครู่หนึ่ง เขาเงยหน้ามองฝรั่งข้างกาย "นี่ เอามือถือแกมาให้ข้าหน่อย!"
ฝรั่งคนนั้นได้ยินก็ส่งมือถือให้เหลียงหง
เหลียงหงรับมา สูดหายใจลึกสองครั้ง ควบคุมอารมณ์ กดเบอร์โทรออก