"ช่างเป็นคนไร้ยางอายจริง ๆ!"
ทันทีที่คำพูดเกรี้ยวกราดของไลเออร์จบลง นักเรียนรอบด้านต่างส่งสายตาเหยียดหยามมาไม่ขาดสาย
โอ้อวดก็โอ้อวดไป แถมยังเหยียบย่ำพวกเขาอีก
อย่างนี้มันคนหรือ!
อาจารย์บนแท่นบรรยายก็ทำหน้าเห็นได้ชัดว่าสะใจ ก่อนจะส่ายหัวยิ้มขมุบขมิบ มองทั้งห้องที่จ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความโกรธ แล้วจึงเป็นฝ่ายกดสถานการณ์ลงเองว่า "ได้แล้ว ๆ รักษาวินัยในห้องเรียนด้วย ทุกคนไปฝึกซ้อมกันเองเถอะ!"
เมื่อเสียงของผู้ชรานั้นจบลง สถานการณ์จึงคุมได้บ้าง แต่กระนั้นก็ยังมีสายตาบางคู่แอบแลบมองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋ไม่หยุด
ท่าทางยังไม่พอใจอยู่ดี
ช่วงที่เจียงเสี่ยวไป๋นั่งลง เสียงของหนานเอียนก็ดังขึ้น "เจียงเสี่ยวไป๋ ที่นายทำแบบนี้ มันน่ารำคาญจริง ๆ นะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ได้แต่ยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้
เขาก็แค่ทำตามนิสัยของบัคส์เท่านั้น
ซ่อนตัวมานานขนาดนี้ ถ้าไม่โอ้อวดบ้าง จะให้ใครรู้ได้ไงว่าเขาเก่งแค่ไหน?
เวลาผ่านไป คาบเรียนก็จบลง
เสียงของอาจารย์นั้นดังขึ้น "ได้แล้ว คาบนี้จบแล้ว แต่พอหลังเลิกเรียนทุกคนก็ห้ามลดความพยายามนะ อันไหนต้องฝึกก็ให้ฝึกต่อ!"
พูดจบ สายตายังแอบมองเจียงเสี่ยวไป๋อีกหนึ่งครั้ง ก่อนจะเดินจากไป
เจียงเสี่ยวไป๋สังเกตเห็นสายตาของอาจารย์คนนั้นดี มุมปากจึงเงยขึ้นเล็กน้อย
นี่เป็นเพียงแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น
ไม่นาน อาจารย์ผู้รับผิดชอบคาบที่สองก็เดินเข้ามา ดูท่าทางก็เป็นผู้ชราเช่นกัน
แถมอายุยังมากกว่าอาจารย์คาบก่อนอีก
ตอนนั้นเจียงเสี่ยวไป๋ค้นความทรงจำดูเล่น ๆ คิ้วจึงเลิกขึ้นโดยไม่รู้ตัว แล้วแอบมองไลเออร์หนึ่งครั้ง