"ถ้าฉันไม่ขายล่ะ?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองสองคนนั้น สายตาแวบหนึ่งเผยความจนใจ
ตอนนี้เขาไม่อยากมีเรื่องกับคนสำนักเทพเพลิงก่อนจริง ๆ
แต่ฝ่ายนั้นก็ตามมาหาเรื่องไม่เลิก น่าปวดหัวจริง ๆ
"ในดินแดนไฟ คนที่กล้ารังแกคนสำนักเทพเพลิงของเรา ส่วนใหญ่ไม่มีจุดจบที่ดี!"
หนึ่งในนั้นพูดออกมาตรง ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยการข่มขู่อีกครั้ง "ถ้าไม่อยากเจ็บตัว ก็ควรตั้งราคามา!"
จริง ๆ แล้วถ้าไม่ต้องลงมือ พวกเขาก็ไม่อยากลงมือ
เพราะเดาตามความคิดของพวกเขา ตัวตนของเจียงเสี่ยวไป๋คงไม่ธรรมดา
แต่ก็ทนแรงล่อใจของดาบสองเล่มนั้นไม่ไหวจริง ๆ
ดาบของถ้ำหลิงจิ้งพวกเขาเอามาไม่ได้ งั้นได้ดาบจากดินแดนฝังดาบสักเล่มก็ไม่เลวเหมือนกัน
เจียงเสี่ยวไป๋ถอนหายใจเบา ๆ อีกครั้ง สุดท้ายก็เดินตรงเข้าไป
สองคนเห็นเจียงเสี่ยวไป๋ทำแบบนั้น ก็ขมวดคิ้ว
เดินเข้ามานี่หมายความว่าไง?
จะเอาดาบมาให้พวกเรารึ?
ไม่กี่วินาทีต่อมา...
เจียงเสี่ยวไป๋มองสองคนที่บินกระเด็นออกไป แล้วหันมามองถงอี้ที่ยังตะลึงอยู่ พูดว่า "เราไปกันเถอะ!"
"เอ่อ... ดี!"
ปากของถงอี้อ้าค้างเล็กน้อย สีหน้ายังตกใจไม่หาย
เจียงเสี่ยวไป๋นี่ตรงไปตรงมาเกินไปแล้วมั้ง?
แล้วทั้งสองก็จากไปไกล
นานพอสมควร สองคนสำนักเทพเพลิงถึงได้ค่อย ๆ ลุกขึ้นจากพื้น
ตอนนี้ทั้งคู่ยังมึนงง
เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?
ครู่ต่อมา ทั้งคู่ก็เห็นรอยฝ่ามือบนหน้าของอีกฝ่าย