"เชี่ย สี่คนนี้มันก็โง่ทั้งนั้น ไช่จวินเผย แกโง่สุด!"
เปากว้านด่าในใจ ปิดชามวางตะเกียบ กวาดตามองรอบวงแล้วพูดว่า "วางใจ เดี๋ยวฉันพูดแน่!"
พูดจบก็เดินขึ้นบันไดไป
ผ่านไปสิบนาที เปากว้านเดินลงมา ทุกสายตาจับจ้องที่เปากว้านทันที
เปากว้านอ้ำอึ้ง สุดท้ายก็ยิ้มเจื่อน ๆ แล้วเดินเข้ามาเงียบ ๆ
เข้าไปสวมกอดไช่จวินเผย อิ่นเช่า เจินอี้ และเคอหยวน จากนั้นกลับมาที่นั่ง เริ่มกินข้าวต่อ
"เชี่ย เปากว้าน แล้วที่แกบอกว่าจะพูดล่ะ?"
เสียงถังหยางเจือแววประหลาดใจ
"สัมผัสเอง สัมผัสเอง!" เปากว้านถอนหายใจ
"สัมผัสบ้าอะไร เขาให้เงินแกเท่าไหร่ ฉันให้สองเท่า!" ถังหยางเอ่ยอย่างหัวเสีย
"นี่มันไม่ใช่เรื่องเงินนะ!"
เปากว้านถอนหายใจเบา ๆ กินข้าวคำหนึ่ง วางตะเกียบ เงยหน้าขึ้นพูดว่า "เกิดมาพร้อมกัน เหตุใดต้องมาเจอกันด้วย เฮ้อ!"
"ฉันว่าในพวกเรา แกน่ะโง่กว่าไช่จวินเผยอีก!"
ถังหยางมองถังหยางอย่างดูถูก "พวกนายดูฉันละกัน!"
ว่าแล้วก็กัดฟันพูดว่า "วางใจ ต่อให้ต้องอดข้าวอดน้ำ หรือกระโดดลงไปจากนี่ ฉันถังหยางก็จะบอกพวกนายว่าเกิดอะไรขึ้น!"
พูดจบก็เดินขึ้นบันไดไปเช่นกัน……
เขา……ไม่เชื่อว่าจะสู้ไม่ได้
ทุกคนในที่นั้นเริ่มคาดหวัง
ผ่านไปสิบนาที ถังหยางเดินออกมา ริมฝีปากสั่นระริก มองสายตาละห้อยของทุกคนแล้วถอนหายใจ กระโดดลงสระว่ายน้ำ ตีกรรเชียงสั้น ๆ แล้วปีนขึ้นมา