“เพิ่มขึ้นตั้งยี่สิบเปอร์เซ็นต์?”
ฮั่นจื่อเจี่ยนได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที
เจียงเสี่ยวไป๋ไปแค่ครึ่งชั่วโมง กลับทำให้โอกาสสำเร็จของอีกฝ่ายสูงขึ้นขนาดนี้?
หมอนี่กลัวจริง ๆ ว่าเขาจะหลอมรวมไม่สำเร็จน่ะสิ!
ฉับพลัน รอยยิ้มขื่นก็ปรากฏบนใบหน้าอีกครั้งโดยไม่รู้ตัว
เจียงเสี่ยวไป๋มองสีหน้าของฮั่นจื่อเจี่ยน พลางยิ้มพูดว่า: “วางใจเถอะ ท่านฮั่น ข้าประเมินไว้ดีแล้ว และมั่นใจมาก…”
พูดพลางดวงตาก็เปล่งประกาย
ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าจะรอให้ถึงอันดับหนึ่งอันดับสองค่อยประกาศว่าจะช่วงชิงพลังหงส์
เพื่อกดดัน
แต่ตอนนี้อีกฝ่ายกลับเสี่ยงลงมือดูดซับเองแล้ว
นี่พิสูจน์อะไร? ก็คืออีกฝ่ายร้อนรนแล้ว!
แล้วทำไมถึงร้อนรน?
เพราะเขากำลังจะขึ้นอันดับหนึ่ง?
ไม่ใช่!
ถ้าเขาเดาไม่ผิด น่าจะเป็นเพราะกระบี่ในมือเขานี่เอง
กลัวว่าเขาจะขึ้นที่หนึ่งแล้วใช้คะแนนเป็นล้าน ๆ เรียนจบไปเลย?
ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง
พลังหงส์ก็ไม่ใช่สาระสำคัญ สาระสำคัญอยู่ที่กระบี่
กระบี่มีอะไรพิเศษ?
ในสายตาเขาก็แค่มีพลังงานปฐมภูมิสองสาย
สายหนึ่งอาจพิเศษหน่อย แต่ก็ไม่ถึงกับทำให้อีกฝ่ายเป็นแบบนี้
นั่นก็หมายความว่าต้องมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น
กระบี่เป็นสิ่งที่บรรพชนของเผ่าแดนตันทิ้งไว้ ความหมายอะไรก็ย่อมเกี่ยวโยงกับเผ่าแดนตัน
แบบนี้ก็น่าสนใจแล้ว
และในระหว่างที่ครุ่นคิด สมองก็ยิ่งปลอดโปร่ง