“กฎ?”
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้วถาม “กฎอะไร?”
ถงอี้ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะอธิบาย “ดินแดนเพลิงนี้ ไฟคือใหญ่ ไฟที่ว่านี้ไม่ได้มีแค่สภาพแวดล้อมแถวนี้ แต่รวมถึงอสูรที่นี่ด้วย!”
พูดจบ ถงอี้ก็มองไปที่กลุ่มคนขี่อสูรอยู่รอบ ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความอิจฉา “ทุกคนที่เกิดในดินแดนเพลิง จะต้องเข้าไปในป่าเพลิงเพื่อค้นหาสัตว์อสูรคู่กายของตัวเองหนึ่งตัว!”
“สัตว์อสูรคู่กายยิ่งแข็งแกร่ง ฐานะของเราก็ยิ่งสูง โอกาสถูกพลังบางกลุ่มดึงตัวไปก็ยิ่งมาก!”
“โอ้?”
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้วขึ้น
“ไม่ต้องแปลกใจไปหรอก!”
ถงอี้มองท่าทางของเจียงเสี่ยวไป๋ ยิ้มแล้วอธิบาย “ในดินแดนเพลิงก็เป็นแบบนี้ ถ้าเรามีสัตว์อสูรคู่กายดี ๆ สักตัว จะเข้าร่วมนิกายไหนแถวนี้ก็ได้ทั้งนั้น!”
“ถ้าเป็นพวกชั้นต่ำ อย่าว่าแต่นิกายจะไม่รับเลย แม้แต่ตระกูลตัวเองก็ยังดูถูก!”
พูดจบ ใบหน้าของถงอี้ก็แสดงความขมขื่นออกมาอีกครั้ง
เขาเองก็คือคนที่ถูกดูถูกมาตั้งแต่เด็กนี่แหละ
ถ้าไม่มีพลังอัคคีพิเศษ ก็ไม่มีทางได้รับการยอมรับจากอสูรแถวนี้
และถ้าไม่มีอสูรยอมรับ ฐานะของเขาจะเป็นอย่างไรก็คงเดาได้ไม่ยาก
ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่เลือกเดินทางไปแสวงหาโอกาสที่นิกายเซียนหมอหรอก
“งั้นถ้าฉันมีอสูรที่แข็งแกร่งมาก ๆ สักตัว จะเข้าเทพอัคนีนิกายได้ไหม?” เจียงเสี่ยวไป๋ถามอย่างสงสัย
“ได้สิ!”
ถงอี้เงยหน้าขึ้น “แต่เทพอัคนีนิกายมีสองส่วน คือนิกายนอกกับนิกายใน นิกายนอกเน้นการเลี้ยงอสูรเป็นหลัก ส่วนนิกายในเน้นเรื่องไฟ!”