กระเด็น?
ใช่...
กระเด็น!
แต่มันไม่เหมือนกับที่พวกเขาคิด
เพราะคนที่กระเด็นออกไปไม่ใช่เจียงเสี่ยวไป๋ แต่เป็นว่านปิน!
กลืนน้ำลาย!
เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้น เหมยจิ้งยวนที่อยู่ชั้นสามได้สติก่อน ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้มจาง ๆ กล่าวว่า "บอดี้การ์ดคนนี้ ฝีมือไม่ธรรมดาจริง ๆ!"
"แล้วก็... ประสบการณ์การต่อสู้ล้นเหลือ!"
เหมยจิ้งยวนกล่าวด้วยความชื่นชม
วรยุทธ์ตระกูลว่าน แข็งแกร่งมาก แต่ก็มีจุดอ่อนใหญ่มากเช่นกัน
โดยเฉพาะสองขั้นแรก ถ้าถูกจับจุดอ่อนได้ ทั้งคนก็ตกอยู่ในอันตราย
เจียงเสี่ยวไป๋จับจุดอ่อนบนวิชายุทธ์ของว่านปินได้ในพริบตา แล้วโจมตีหนักหน่วง สร้างสถานการณ์ตรงหน้า
นี่ไม่ได้อาศัยแค่สายตา แต่ยังต้องมีประสบการณ์ที่มากพอด้วย
"นี่... ไอ้หนูนี่แข็งแกร่งขนาดนี้เลยเหรอ?"
ชายวัยกลางคนข้างเหมยจิ้งยวนพูดตะกุกตะกัก
เหมือนเขาจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเจียงเสี่ยวไป๋ถึงกล้านั่งตรงนั้น
ฝีมือของเจียงเสี่ยวไป๋ มีดีพอตัวจริง ๆ
บนเวทีประลอง
เจียงเสี่ยวไป๋มองว่านปินที่กระเด็นออกไป แววตาฉายความประหลาดใจเล็กน้อย
หมัดนี้ มีอะไรเหมือนกัน
แต่แค่ร้อยหมัด
ถ้าพันหมัด หมื่นหมัด เขาคงต้องเอาจริงขึ้นมาหน่อย
สั่นหัว เจียงเสี่ยวไป๋ไม่มองว่านปินที่กระเด็นออกไปอีก แต่เงยหน้าขึ้นมองถังหยวน "นาย... ยังจะลงมาลองไหม?"
"ลอง แน่นอนต้องลอง!"
ด้านบนถังหยวนเห็นชัดเจน
และเข้าใจว่าเจียงเสี่ยวไป๋จับจุดอ่อนของว่านปินได้เท่านั้น
เป็นยอดฝีมือจริง ๆ
แต่วิทยายุทธ์ของตระกูลถังไม่เหมือนกัน