“ลองดูมั้ย?”
เสียงของแมวเก้าหางดังขึ้น
“ลองดู!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้า แล้วหยิบยาที่เพิ่งจะหลอมสำเร็จเป็นเม็ดสุดท้ายออกมา
เหตุผลที่หยิบออกมาแค่เม็ดเดียวก็ง่ายๆ เพราะสิบเอ็ดเม็ดก่อนหน้านี้ พอหลอมเสร็จทีไร เขาก็กินหมดทุกครั้ง
นี่ก็คือเหตุผลที่เขาไม่เสียดายที่จะให้ยานั้นแก่ชายชราผมขาว
เพราะเม็ดนั้นก็เป็นฝีมือเขาทำขึ้นมาเหมือนกัน
ทันทีที่ยาที่หลอมบนแท่นทดสอบชั้นสิบสองปรากฏขึ้น กลิ่นหอมของยาก็แผ่ซ่านไปทั่วศาลาในพริบตา
วี้...
เสียงสั่นสะเทือนดังขึ้น
ในตอนนี้ เจียงเสี่ยวไป๋เห็นอย่างชัดเจนว่าวิญญาณฉีหลินขยับแล้ว
ดวงตาคู่นั้นค่อยๆ เบิกขึ้นในตอนนี้ สายตาจับจ้องไปที่ยาเม็ดนั้น
“เฮะ ได้ผลจริงๆ ด้วย!”
หัวใจของเจียงเสี่ยวไป๋เต้นเร็วขึ้น ยกมือขึ้นแล้วส่งยาเม็ดนั้นออกไป
แต่ตอนนี้ สถานการณ์ที่ทำให้เขางงก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
เห็นได้ว่าวิญญาณฉีหลินไม่มีท่าทีจะอ้าปากกลืนกินเลยแม้แต่น้อย แค่มองนิ่งๆ
ต่อให้เจียงเสี่ยวไป๋ส่งยาเม็ดไปถึงปากของวิญญาณฉีหลิน มันก็แค่มอง ไม่มีทีท่าจะกินเลยแม้แต่น้อย
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้ว
แมวเก้าหางก็งงเหมือนกัน คิดอยู่นานแล้วพูดว่า “หรือว่าต้องกินทั้งสิบสองเม็ดพร้อมกันถึงจะได้ผล?”
พูดจบ แมวเก้าหางก็ส่ายหัวอีกครั้ง “ก็ไม่ใช่นะ ตามหลักแล้ว ถ้ามันอยากกินจริงๆ ต่อให้เม็ดเดียวมันก็ไม่ยกโทษให้!”
“แกสังเกตเห็นไหมว่าวิญญาณฉีหลินตัวนี้ผิดปกติ?”
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้นในตอนนี้ สายตาจับจ้องไปที่วิญญาณฉีหลิน ดวงตาทั้งสองหรี่ลงเล็กน้อย
“โอ้?”
แมวเก้าหางได้ยินคำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ สายตาก็เพ่งมองไป และมองไปที่วิญญาณฉีหลินอย่างละเอียดอีกครั้ง