"งามเหลือเกิน!"
เจียงเสี่ยวไป๋หัวใจเต้นแรงขึ้นทันใด
ชุดที่ซูจิ่นอวี๋สวมอยู่ตอนนี้ไม่ใช่ชุดนอน
แต่เป็นชุดเมด
ใช่แล้ว
ชุดนี้ซูจิ่นอวี๋เคยใส่ให้เขาดูต่อหน้ามาแล้ว
เขาจำได้ว่าตอนนั้น เลือดกำเดาแทบพุ่ง
และตอนนี้ก็ไม่ผิดคาด
เลือดลมพลุ่งพล่าน เขารีบยกมือปิดจมูก
ใช่ ภาพที่เห็นช่างเร้าสายตาจนจิตวิญญาณสะท้าน
หุ่นของซูจิ่นอวี๋ก็งามล้ำเลิศ ได้สัดส่วนดั่งทองคำ ผนวกกับใบหน้าที่งามเหนือโลก ลงตัวสุดๆ
เท่านั้นยังไม่พอ
หญิงสาวผู้นี้ยังเกล้าผมเป็นเปียสองข้าง ติดโบว์ริบบิ้นสีดำบนศีรษะ
กระทั่งเรียวขางามยังสอดอยู่ในถุงน่องสีขาว
ยืนเท้าเปล่า เมื่อเห็นแล้ว โอ้สวรรค์!
นี่มันระเบิดความงามขั้นสุด!!!
ช่างงามเกินห้ามใจ
ซูจิ่นอวี๋มองท่าทางของเจียงเสี่ยวไป๋ ดวงตาฉายแววอ่อนโยนลึกซึ้ง
ขอเพียงเจียงเสี่ยวไป๋ชอบ หล่อนยอมสวมเสื้อผ้าใดๆ ก็ได้ทั้งนั้น
ชุดนี้ เป็นชุดที่หล่อนซื้อไว้นานมากแล้ว ตั้งใจจะสวมให้เจียงเสี่ยวไป๋ดู
ซูจิ่นอวี๋ยื่นมือบีบชายกระโปรงพลางหมุนตัวหนึ่งรอบ แล้วหันกลับมาถามเจียงเสี่ยวไป๋ว่า "งามแค่ไหนกัน?"
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ตอบ
เขาคิดว่าลมหายใจอันหนักหน่วงของตนก็เป็นคำตอบที่ดีอยู่แล้ว
ซูจิ่นอวี๋เห็นประกายร้อนแรงในแววตาของเจียงเสี่ยวไป๋ จึงยื่นมือออกไปจูงเขามายังข้างเตียง
และระหว่างนี้ สายตาของเจียงเสี่ยวไป๋ไม่เคยละจากร่างของนางเลย
หรือจะบอกว่าละออกไปไม่ได้เลยก็ว่าได้
ลำคอเขากระตุกถี่ ดวงตาที่จับจ้องซูจิ่นอวี๋ก็ยิ่งร้อนแรงขึ้น