"ที่สวย ๆ? ที่สวย ๆ อะไร?"
เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกอยากรู้ขึ้นมา
"ไปเถอะ เดี๋ยวถึงก็รู้เอง สรุปคือเป็นที่สวย ๆ"
จั๋วหนานพูดจบ ก็พาเจียงเสี่ยวไป๋เดินไปทางหนึ่ง
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นท่าทางขายปริศนาของจั๋วหนาน ก็ยิ่งอยากรู้มากขึ้น
ยี่สิบนาทีต่อมา จั๋วหนานพาเขามาถึงสวนดอกไม้ที่สวยมากแห่งหนึ่ง
เจียงเสี่ยวไป๋ค่อนข้างประหลาดใจ
ในสถาบันยังมีที่สวย ๆ แบบนี้ด้วย นับว่าหายาก
สวนดอกไม้กว้างใหญ่มาก
จั๋วหนานพาเขาเดินมาได้ระยะหนึ่ง มองจากไกล ๆ ก็เห็นศาลาหลังหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่
ในศาลามีคนรวมตัวกันอยู่หกเจ็ดคน
แล้วทั้งหกเจ็ดคนนี้ก็เป็นคนหัวเซี่ย
ใช่แล้ว ผิวเหลืองทุกคน
ระหว่างที่เขาประหลาดใจ ก็อดไม่ได้ที่จะมองไปทางจั๋วหนานแล้วพูดว่า "นี่คือที่สวย ๆ ที่นายว่าหรือ?"
"ใช่แล้ว!"
เสียงของจั๋วหนานดังขึ้น "ที่นี่เป็นที่ชุมนุมของพวกเราชาวหัวเซี่ย! ถ้าเข้าร่วมก็ได้ประโยชน์มากมาย!"
"อ้อ? ว่ายังไงนะ?"
เจียงเสี่ยวไป๋รู้สึกสงสัย
"เอานาฬิกาข้อมือนายส่งไป พวกเขาไม่เพียงแต่จะช่วยดูแลนาฬิกาข้อมือให้นาย ยังจะช่วยแย่งภารกิจที่ดีที่สุดมาให้ด้วย!" เสียงของจั๋วหนานดังขึ้น
"ดีขนาดนี้?"
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้ว
แต่ในโลกนี้ที่ไหนมีอาหารฟรี ก็เลยถามว่า "พวกเขาไม่เรียกร้องเอาอะไรเลยหรือ?"
ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งได้ฟังจั๋วหนานพูดถึงว่าต้องเก็บนาฬิกาข้อมือไว้ในที่ปลอดภัย
ตอนนั้นเขาไม่ได้คิดมาก นึกว่าที่ปลอดภัยคือที่อยู่หรืออะไรทำนองนั้น