“ลงไปก่อนแล้วเหรอ?”
ไป๋สือซิ่วฮุ่ยเต็มไปด้วยสีหน้าประหลาดใจ จากนั้นก็นึกอะไรขึ้นได้และพูดว่า: “ตอนคุณชายเจียงลงไป ทั้งตัวห่อหุ้มด้วยต้นกำเนิดไฟนั่น!”
“โอ้?”
ไป๋สือซิ่ววิ่นฟังแล้วก็รู้สึกประหลาดใจเช่นกัน
หรือว่าวิธีนี้จะทำให้ข้ามผ่านไปก่อนได้
แต่พอคิดมาถึงตรงนี้แล้ว เขาก็ได้แต่ยิ้มขมขื่น
เลิกคิดไปเลย วิธีนี้คงใช้ได้แต่เจียงเสี่ยวไป๋คนเดียวแล้ว
คนอื่นถ้าแตะต้องเปลวไฟนั่น ต้องเจอแต่ความตาย
ถึงรอดมาได้ก็ต้องบาดเจ็บสาหัส ชนิดที่ยากจะฟื้นฟู
เพราะมันคือการที่ทั้งตัวปกคลุมไปด้วยต้นกำเนิดไฟเลยนะ
“ไปกันเถอะ ในเมื่อคุณชายเจียงให้กลับไปรอ ก็กลับไปรอกัน!”
เสียงของไป๋สือซิ่ววิ่นดังขึ้น
เขาเชื่อว่าเจียงเสี่ยวไป๋ไม่มีปัญหา
พูดจบ เขาก็ออกไปก่อน
อยู่ที่นี่มันทรมานจริงๆ
เหงื่อตามตัวไหลราวกับฝนตก เปียกโชกไปหมด
สายตาของไป๋สือซิ่วฮุ่ยมองไปด้านในอีกครั้ง สุดท้ายก็ตามพี่ชายของเธอออกไปจากที่นี่ชั่วคราว
และในตอนที่ทั้งสองคนออกไป เจียงเสี่ยวไป๋ก็ปรากฏตัวขึ้นในสิ่งแวดล้อมที่แปลกใหม่
พื้นที่มิติอิสระ เขาเคยไปที่วิทยาลัยพลังเหนือธรรมชาติ เคยไปตำหนักหลบซ่อนโลก เคยไปตระกูลจี
แต่ละที่ล้วนมีทิวทัศน์ที่งดงามไม่ธรรมดา
แต่ที่นี่
เมื่อมองโดยรวมแล้วกลับเลวร้ายมาก
อย่างแรกคือแสงแดดสลัวมาก เป็นดินเหลือง ภูเขาเตี้ยๆ
ภายใต้สภาพแวดล้อมแบบนี้ ทำให้คนรู้สึกอึดอัด