"เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง?"
ตอนนี้จูไป๋เหนียนมองเงาร่างทั้งสองด้วยความตกตะลึง "ทำไมถึงมีสองคน?"
พูดพลางจูไป๋เหนียนก็นึกอะไรขึ้นมาได้ มองเจียงเสี่ยวไป๋ "เสี่ยวไป๋ พลังเหนือธรรมชาติของนายคงไม่ใช่จินตนาการหรอกนะ?"
สิ้นเสียงจูไป๋เหนียน ทุกคนในที่นั้นพากันพยักหน้า
ใช่ ต้องเป็นอย่างนั้นแน่!
ไม่งั้นมันน่าเหลือเชื่อเกินไป!
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงัก ใจเคลื่อนไหว กระบี่ของเงาร่างทั้งสองเคลื่อนที่ตามกันไป ฟาดผ่านพื้นดิน ทิ้งรอยยาวไว้ กระบี่ปราณเยือกเย็น
เอ่อ...
ทุกคนอ้าปากค้างพร้อมกัน
ส่วนเจียงเสี่ยวไป๋ตอนนี้ค่อนข้างร้อนรน
เขาอยากรู้เหลือเกินว่า เงาร่างทั้งสองนี้แข็งแกร่งแค่ไหน แต่น่าเสียดาย...ที่ทางไม่พอ
ในขณะทอดถอนใจ เขาโบกมือเพียงครั้งเดียว เงาร่างทั้งสองก็สลายหายไปพร้อมกัน
แต่ภาพเมื่อครู่นี้ ทำให้ทุกคนตะลึงงันไปแล้ว
เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นเรื่อยๆ
ตอนนี้จูไป๋เหนียนมองเจียงเสี่ยวไป๋ ดวงตาเป็นประกาย "หลานเขยแสนดีของข้า เก่งกาจจริงๆ ทวดขอชมเชย!"
สิ้นเสียงจูไป๋เหนียน
เฉิงไป๋ลู่ชะงักไป เอียงหน้ามองจูไป๋เหนียน "เขาไม่ต้องทดสอบแล้วเหรอ?"
"ทดสอบอะไรกัน พวกเราไม่เคยมีกฎนี้มาก่อน ถึงทดสอบจริง ก็ยังไงก็ผ่านอยู่ดีมิใช่หรือ?" เสียงของจูไป๋เหนียนดังขึ้น
"เหอะๆ..."
เฉิงไป๋ลู่ทำหน้าดูแคลน "เมื่อกี้นายบอกว่าอวิ๋นเอ๋อร์เป็นพี่สาวจูจู๊ และเป็นแม่ของจูจู๊มิใช่หรือ เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาได้รวดเร็วจริง..."