ท่าทีเคารพยำเกรงของผู้อาวุโสอวี๋ทำให้ทุกคนในที่นั้นประหลาดใจไปพร้อมกัน
การเปลี่ยนแปลงท่าทีนี้ดูจะมากเกินไปหรือเปล่า
อย่างไรก็ตาม เจียงเสี่ยวไป๋เองก็เป็นเพียงรุ่นน้องคนหนึ่ง
ส่วนผู้อาวุโสอวี๋เป็นหนึ่งในสามยอดฝีมือแห่งสำนักเฉียนชิง กลับมาเรียกตัวเองว่านักเรียนต่อหน้าเจียงเสี่ยวไป๋ในตอนนี้?
หากไม่ได้เห็นกับตา ใครจะเชื่อได้
"เป่ากว้าน ผู้อาวุโสอวี๋นี่เป็นอะไรไป?"
ต้วนอิงอิงหันไปมองเป่ากว้านที่อยู่ข้างกาย
"ไม่รู้!"
เป่ากว้านส่ายหน้า ปากเต็มไปด้วยเมล็ดแตงโม พูดไม่ค่อยชัด
แน่นอน เขาก็ไม่รู้จริง ๆ
แต่ถึงอย่างไร จอมมารก็ยังคงเป็นจอมมาร
เขาตะโกนว่า 'เจ๋ง' อยู่ข้างล่างก็ถูกแล้ว
ผู้คนรอบด้านต่างตกตะลึง
ที่จริงเจียงเสี่ยวไป๋เองก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง ครู่ก่อนตอนที่เขากำลังตำหนิผู้อาวุโสอวี๋นั้น ปราณของเขาเคลื่อนไหวขึ้นเอง
มันช่างน่าประหลาด
และคาดไม่ถึงว่าการเคลื่อนไหวนั้นจะทำให้ผู้อาวุโสอี๋มีท่าทีเช่นนี้
ในตอนนี้เขาเก็บปราณนั้นกลับคืน มองผู้อาวุโสอวี๋ด้วยสายตาเย็นชาพลางกล่าวว่า "กล้าหรือไม่ก็ช่างเถอะ ข้าไม่ได้คาดหวังให้ท่านทำอะไรอยู่แล้ว!"
พูดจบเขาก็กลับไปนั่งที่เดิม
เมื่อเตรียมจะนั่งลง เขาก็พบว่าทุกคนในที่นั้นกำลังจ้องมองเขาด้วยสีหน้าเหม่อลอย
"ทุกคนมองข้าทำไม!"
เจียงเสี่ยวไป๋หมดคำจะพูด
สิ้นเสียง ผู้คนรอบด้านไม่รู้ว่าหวาดกลัวหรือไม่ ต่างก็เบือนหน้าหนีไปตาม ๆ กัน
เจียงเสี่ยวไป๋ค่อนข้างอึดอัดใจ
บรรยากาศเช่นนี้ รู้สึกประหลาดชอบกล
โดยเฉพาะตอนที่ผู้อาวุโสอวี๋ยังคงยืนอยู่ตรงนั้น ค้อมตัวเคารพไปทางเขา