“แค่อกๆ!”
ด้านล่าง ส่วนใหญ่เป็นพวกแก่ที่อายุเลยเลขไปมากแล้ว
เห็นภาพเจียงเสี่ยวไป๋กับซู่จินอวี่โอบกอดกัน สายตาที่สบกัน ล้วนแฝงไปด้วยความเก้อเขิน
แต่ก็พอจะเห็นได้ว่า แววตาทั้งคู่นั้นมีความยินดีซ่อนอยู่
มันเป็นการถูกสะกดจิตให้เคลิบเคลิ้มไปกับความรักของคนสองคนโดยไม่รู้ตัวจริงๆ
“ไอ้หนูเอ๊ย...”
ในตอนนั้นเอง เสียงของจอมมารเฒ่าก็ดังขึ้น ฟังดูไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด
เจียงเสี่ยวไป๋ใช้มันเสร็จแล้วก็โยนทิ้งข้างตัวอย่างนั้นเลย?
แต่ทว่า พอเขาพูดจบ เสียงที่แหบพร่าอันเก่าแก่ก็ดังขึ้น “อย่าพูด!”
พอเสียงนั้นหายไป จอมมารเฒ่าก็เหลือบไปมองต้นไม้โบราณอันเก่าแก่ผ่านกาลเวลานั่น รูม่านตาหดลง สุดท้ายก็ยืนอยู่ตรงนั้นไม่เอ่ยปากอะไรอีก
บนตัวต้นไม้โบราณต้นนี้ มันสัมผัสได้ถึงภัยคุกคาม
แต่พอเจียงเสี่ยวไป๋ได้รับการเตือนแบบนี้ เขาก็นึกอะไรขึ้นได้ หลังจากปล่อยซู่จินอวี่ ก่อนอื่นก็ส่งนกอินทรีแกะสลักทั้งห้าตัวกลับไป จากนั้นก็โค้งคำนับต้นไม้โบราณพร้อมเอ่ยว่า “รบกวนท่านผู้อาวุโสแล้ว!”
“เจ้าบัญชาการเกรงใจเกินไปแล้ว!”
ต้นไม้โบราณต้นนั้นไม่ได้รู้สึกอะไรเลย กลับกันน้ำเสียงที่พูดออกมานั้นแฝงไปด้วยความซาบซึ้ง
นกอินทรีแกะสลักทั้งห้าตัว มันเห็นแล้ว
เจียงเสี่ยวไป๋ทำได้ดีมาก
เจียงเสี่ยวไป๋พอได้ยินก็โค้งคำนับต้นไม้โบราณต้นนั้นอีกครั้ง แล้วถึงจะส่งมันกลับไป
จากนั้นเขาก็เก็บปืนใหญ่เครื่องมือวิญญาณพวกนั้น แล้วหันไปทางจอมมารเฒ่า พลางพูดว่า “ต่อไปนี้ ฉันจะไม่จำกัดการเคลื่อนไหวของแก แต่ถ้าแกทำอะไรที่ไม่ดีนักล่ะก็... แกรู้ผลดี!”
“แกกล้าข่มขู่ฉัน?”