คำพูดเรียบง่ายของซือหยวนเฟยจุดชนวนเป้าทันที
สายตาต่างพากันจับจ้องไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ซึ่งนั่งอยู่ตำแหน่งหัวโต๊ะ
แม้แต่ชายหนุ่มจากตำหนักอวี่ซวีที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็ยังมองไปทางเจียงเสี่ยวไป๋แวบหนึ่ง
ผู้อาวุโสอวี๋ยิ่งไม่ต้องพูดถึง ขณะนี้ก็มองมาที่เจียงเสี่ยวไป๋ด้วยรอยยิ้มพลางกล่าวว่า "พ่อหนุ่ม ข้าอยากนั่งใกล้ท่านเจ้าสำนักโจวมากกว่านี้สักหน่อย ไม่ทราบว่าสละที่นี่ให้ข้าได้หรือไม่?"
ขณะที่ผู้อาวุโสอวี๋พูด ซือหยวนเฟยก็นั่งลงอย่างไม่อิดออด ยกชาขึ้นจิบพลางลิ้มรสอย่างละเมียดละไม
น้ำชาที่นี่รสชาติขมปร่าเมื่อแรกเข้า แต่พอผ่านลำคอแล้วกลับหอมหวานยิ่งนัก!
เจียงเสี่ยวไป๋ขุดหลุมตัวเองไว้ จะมาโทษเขาก็ไม่ได้
ตอนนี้คนตระกูลเถาแห่งวิหารวิญญาณมีรอยยิ้มบนใบหน้า
ผู้อาวุโสสองคนของตระกูลลี่ก็มีรอยยิ้มเย็นชาเช่นกัน
คอยดูสิว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะลงจากหลังเสือยังไง
ใช่แล้ว
ถ้าไม่ยอม ก็เท่ากับล่วงเกินผู้อาวุโสอวี๋ หนึ่งในสามยอดฝีมือ
ผู้อาวุโสอวี๋มีอิทธิพลสูงล้ำในสำนักเฉียนชิง
ถ้ายอม ตำหนักหลบซ่อนโลกก็จะกลายเป็นตัวตลก
แล้วเจียงเสี่ยวไป๋ล่ะ?
ตอนนี้ยังนั่งนิ่งราวกับภูผา เงยหน้ามองผู้อาวุโสอวี๋ แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ปราชญ์ไม่โอ้อวดความสามารถ วิญญูชนไม่แย่งชิงสิ่งที่ผู้อื่นรักใคร่!"
"ที่นั่งนี้ข้าชอบมาก ท่านผู้อาวุโสนี้ ข้าอยากถามว่า ท่านจะขอหรือไม่ขอเล่า?"
คำพูดเรียบง่ายทำให้ทุกคนในที่นั้นอึ้งไปตาม ๆ กัน สีหน้าผู้อาวุโสอวี๋เปลี่ยนไปเล็กน้อย เม้มปากอยู่เนิ่นนานแต่ก็พูดอะไรไม่ออก