พื้นเย็นเฉียบ
นี่คือความรู้สึกแรกของเจียงเสี่ยวไป๋หลังจากถูกดึงออกมา
เมื่อตั้งสติได้ เขากลับสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นในอ้อมแขน
ทั้งเนียนละเอียด ทั้งยืดหยุ่นเต็มเปี่ยม
ฟู่...
เจียงเสี่ยวไป๋เบิกตากว้าง เพิ่งจะลุกขึ้น เสียงของเจียงเกอก็ดังขึ้น: "อย่าขยับ นาย...นายอย่ามองมั่วๆ..."
ฟังได้ชัดเจนว่าเสียงของเจียงเกอสั่นเทาเล็กน้อย
"เอ่อ..."
เจียงเกอไม่พูดยังดี พอพูดขึ้นมา เจียงเสี่ยวไป๋ก็ก้มมองโดยสัญชาตญาณ
วินาทีนั้น หน้าของเขาขึ้นสีแดงก่ำ
เมื่อเงยหน้าขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคอะเขิน
เจียงเกอกำลังนอนทับอยู่บนตัวเขาพอดี
เหมือนกับเขา เสื้อผ้าก็ถูกละลายหายไปด้วย
เพียงแค่แวบเดียวที่ตาเห็น ก็มีแต่ความขาว...ขาว...
ส่วนเจียงเกอก็สังเกตเห็นสายตาของเจียงเสี่ยวไป๋โดยธรรมชาติ แก้มร้อนผ่าว เธอหลับตาลงแล้วลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง
แต่พอสัมผัสถูกอะไรบางอย่างเข้า เจียงเสี่ยวไป๋ก็สูดลมหายใจเย็น ขณะที่เจียงเกอร้องเสียงหลง
"ขอโทษ!"
เสียงของเจียงเกอเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก: "ฉัน...ฉันไม่ได้ตั้งใจแตะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มขื่น
เมื่อเจียงเกอลุกขึ้นแล้ว
เจียงเสี่ยวไป๋ก็หลับตาแล้วลุกขึ้นยืนตาม
"จี๊บๆ..."
ทันใดนั้นก็มีเสียงประหลาดดังขึ้น
เจียงเสี่ยวไป๋ก้มมอง เห็นไข่สีขาวฟองหนึ่ง กำลังกระพือปีกบินอยู่ตรงจุดสำคัญของเขาพอดี
ใช่แล้ว
ไข่ฟองนั้นแตกแล้ว
แต่มีเพียงปีกสีขาวสองคู่ที่โผล่ออกมา ตัวยังไม่หลุดออกมา
ถึงอย่างนั้น ไข่ฟองนี้กลับกระพือปีกบินได้