“ถ้าไม่ใช่วิธีปกติล่ะก็……”
ได้ยินคำถามของเจียงเสี่ยวไป๋ ใบหน้าชราของหม่าซิวก็ผุดรอยยิ้มชื่นชมขึ้นมา แล้วเปิดปากพูดอย่างช้า ๆ “ต่อให้เป็นสนามรบฉันก็ไม่แนะนำแล้ว!”
“โห?”
เจียงเสี่ยวไป๋มองหม่าซิวด้วยความประหลาดใจ แล้วถามว่า “งั้นนายจะแนะนำที่ไหน?”
ระหว่างที่พูด สีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋เต็มไปด้วยความสนใจอย่างเข้มข้น
เพราะจากน้ำเสียงของหม่าซิว เขารับรู้ได้ว่ามีที่แห่งหนึ่งที่เหมาะสมกว่า
“ทางตะวันตกของนครศักดิ์สิทธิ์ มีเขตมุมนอกขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง!”
หม่าซิวไม่ได้อวดอ้างเล่นลิ้น มองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “ที่นั่นเป็นพื้นที่ที่มืดมนที่สุดของนครศักดิ์สิทธิ์ สกปกรกรุงรัง แถมยังมีชาวบ้านชนชั้นล่างอาศัยอยู่จำนวนมาก!”
“พวกเขาฝึกวิชาไม่ได้ ดังนั้นการป่วยไข้จึงเป็นเรื่องปกติของที่นั่น และยังมีคนร้ายที่หนีมาแอบซ่อนตัวอยู่บ้างด้วย!”
พูดถึงตรงนี้ หม่าซิวก็หยุดเสียงไว้ชั่วครู่ ก่อนพูดต่อว่า “ดังนั้น……ถ้าเป็นการออกตรวจโรคให้ประชาชนฟรี ๆ ที่นั่นแหละที่เหมาะที่สุด!”
“เขตมุมนอก?”
คิ้วของเจียงเสี่ยวไป๋ยกขึ้นเล็กน้อย
ความทรงจำที่เขากลืนกินมา ไม่มีที่แบบนั้นอยู่เลย
เลยทำให้เขาหน้างงสุด ๆ
“ไม่ใช่หรอกน่า คนแบบคุณจะไม่เคยได้ยินชื่อที่นั่นมาก่อน?”
หม่าซิวมองสีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยความแปลกใจ แต่แล้วก็นึกถึงบางอย่าง ใบหน้าจึงเอียนอาย ก่อนเปิดปากพูดว่า “ขอโทษด้วยครับท่าน ผมไม่ได้ตั้งใจหยอกล้อคุณ!”
“แต่เนื่องจากคุณไม่เคยได้ยิน ก็แปลว่าแก่นแท้ของคุณยังโอเคอยู่ อย่างน้อยคุณก็ไม่เคยกีดกันกดขี่ชาวบ้านฝั่งนั้นมาก่อน”