ถนนหนทางในเยียนจิงยามเที่ยงคืน รถยังคงวิ่งไปมาไม่ขาดสาย
เพียงแต่น้อยกว่าตอนกลางวันเล็กน้อย
จากจุดนี้ก็พอจะเห็นได้ว่าชีวิตยามกลางคืนของเยียนจิงนั้นมีสีสันหลากหลายเพียงไหน
มาถึงสนามบินนานาชาติเยียนจิงตลอดทาง เวลาก็เลยตีสองกว่าแล้ว
หลังจากส่งจ้าวข่ายออกเดินทางแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋และกงซินเยว่ก็เข้าไปในสนามบินและเริ่มจัดการเอกสาร
หลังจากได้บัตรขึ้นเครื่องและเข้าไปในห้องพักผู้โดยสารแล้ว เจียงเสี่ยวไป๋กวาดตามองรอบหนึ่ง สีหน้าแววตาประหลาดใจ
เดิมทีเขาคิดว่าคนที่จะไปลอนดอนช่วงเวลานี้คงไม่มาก แต่ตอนนี้พบว่าไม่น้อยเลย
บางคนนั่งหลับตาอยู่ตรงนั้น บางคนพูดคุยกันเบาๆ บรรยากาศเงียบสงบมาก
ทั้งสองหาที่นั่งลงตามสบายแล้วก็เลือกที่จะรอ
เมื่อถึงเวลาตีสาม
ทางนี้ก็เริ่มตรวจตั๋วขึ้นเครื่องตรงเวลา
จ้าวข่ายซื้อเป็นชั้นหนึ่ง ที่นั่งกว้างขวางมาก เบาะเปลี่ยนเป็นเตียงนอนได้ แถมตรงหน้ายังมีโทรทัศน์อีก
สะดวกมากๆ
เมื่อเครื่องบินออกตัว เจียงเสี่ยวไป๋ก็ได้รับความช่วยเหลือจากกงซินเยว่ให้นอนลงไป
ส่วนกงซินเยว่อยู่อีกด้านหนึ่ง มีทางเดินกั้นกลางเท่านั้น
"ไปถึงโน่นต้องใช้เวลาบินนานแค่ไหน"
เจียงเสี่ยวไป๋เอียงศีรษะมองไปทางกงซินเยว่ที่อยู่อีกฝั่ง
"ถึงตอนแปดโมงเช้าแล้วล่ะ!" กงซินเยว่กล่าว
"เฮ้อ เร็วจังนะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังแล้วอดชมไม่ได้
"ที่ฉันพูดหมายถึงแปดโมงเช้าของลอนดอนนะ!"
เสียงกงซินเยว่ดังขึ้นอีกครั้ง
"อืม?"
เจียงเสี่ยวไป๋ชะงักไป ไม่ค่อยเข้าใจ มันต่างกันตรงไหน?