“สองล้าน?”
เจียงเสี่ยวไป๋เอียงหน้ามอง ต้นเสียงเป็นชายวัยกลางคนคนหนึ่ง
ตอนนี้สายตานั้นมองงูบินในมือของเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความโลภ
งูบินของเจียงเสี่ยวไป๋ตัวนี้ดูมีชีวิตชีวามาก มองแล้วชวนให้ผู้คนรู้สึกชอบ
พูดแล้วก็คล้ายกับตัวที่ซูเสี่ยวไป๋ย่อส่วนไว้เสียจริง ๆ เลย
ชายผู้นั้นเงยหน้าขึ้นมามองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า “เอางี้นะ ผมเพิ่มให้อีกหน่อยก็ได้ สองล้านหนึ่งแสน!”
“ไม่ขาย!”
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหน้ายิ้ม ๆ
“ฮะ นายก็โลภไม่เบา…”
ชายวัยกลางคนหัวเราะแล้วว่า “งั้นนายตั้งราคามาสิ?”
ที่เขามาที่นี่ครั้งนี้ ก็เพราะอยากซื้องูบินสักตัว
ตอนนี้มันกลายเป็นของจำเป็นสำหรับการออกไปอวดให้คนอื่นเห็นไปแล้ว
ในฐานะผู้คร่ำหวอดในวงการอวด จะขาดของจำเป็นนี้ไปได้ยังไง?
ทันทีที่สิ้นเสียงลง จู่ ๆ เขาก็รู้สึกถึงพลังงานอันน่าตกตะลึงพลุ่งพล่านขึ้นมาในชั่วขณะนั้น งูบินในมือเจียงเสี่ยวไป๋พุ่งทะยานออกไปทันที
ลำตัวพลิ้วไหวกลางอากาศ ขยายร่างจนใหญ่โตมโหฬาร
เกล็ดสีเขียวอมแดงเป็นประกายวิบวับภายใต้แสงอาทิตย์ งดงามอย่างที่สุด
เส้นสีทองบนหลัง ยิ่งดูสง่างามน่าเกรงขามอย่างบอกไม่ถูก
“ฮูวว…”
เสียงคำรามก้องกังวาน เมฆขาวบนท้องฟ้าล้วนดูเหมือนถูกซัดกระจายออกไป
ชายวัยกลางคนเห็นภาพนั้น ตะลึงงันไปหมดแล้ว
เขายืนอยู่ตรงนั้น หน้าซีดเผือด ขาสั่นเทา
นี่…งูบินตัวนี้ คงไม่ใช่อสูรเลี้ยงตัวนั้นของ…หรอกนะ?
ในขณะที่สีหน้าเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก เจียงเสี่ยวไป๋เหลือบมองเขาแวบหนึ่งแล้วพูดว่า “นายคิดว่าจะให้ราคาเท่าไหร่?”
“ผม…”
ชายวัยกลางคนอ้าปากค้างอยู่เช่นนั้น กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ